Reguła Centuriniego

Reguła Centuriniego ma zastosowanie w końcówce gońca i piona przeciwko gońcowi, gdy oba gońce poruszają się po polach tego samego koloru. Broniący goniec próbuje zatrzymać piona z przekątnej, którą pion musi przekroczyć, a atakujący król i goniec starają się go wyprzeć.

Pierwszy test dotyczy broniącego króla. Jeśli może on zająć przed pionem pole koloru przeciwnego do koloru pól, po których poruszają się gońce, atakujący goniec nie może bezpośrednio go wyprzeć i pozycja zwykle jest remisowa.

Jeśli broniący król znalazł się za pionem, a atakujący król jest blisko, wymagania stają się surowsze. Broniący król musi atakować piona i utrzymywać opozycję, czyli stać naprzeciwko przeciwnego króla tak, aby to rywal musiał pierwszy ustąpić. Goniec potrzebuje również dwóch użytecznych przekątnych z co najmniej dwoma dostępnymi polami na każdej z nich. Taka rezerwa pozwala zmieniać przekątną bez porzucania blokady.

Jeśli jedna przekątna jest zbyt krótka albo jej pola są zajęte lub kontrolowane, atakujący może stworzyć zugzwang, czyli pozycję, w której każdy legalny ruch pogarsza sytuację. Broniący goniec może wtedy zostać zmuszony do opuszczenia drogi promocji piona.

Reguła nie jest formułą oderwaną od szachownicy. Linia piona, czyli jego pionowa kolumna, położenie królów, strona na posunięciu i rzeczywiście dostępne pola gońca mogą tworzyć wyjątki. Reguła wskazuje mechanizm i ukierunkowuje obliczenia, lecz konkretną pozycję nadal trzeba sprawdzić.