Obrona holenderska, wariant Iljina-Żenewskiego

Wariant Iljina-Żenewskiego należy do klasycznej obrony holenderskiej. Czarne rozwijają skoczka na f6, przesuwają pionka e7 na e6, ustawiają gońca na e7, wykonują roszadę i wspierają centrum pionem na d6. W notacji algebraicznej Q oznacza hetmana, a O-O krótką roszadę, czyli wspólny ruch króla i wieży przenoszący króla w stronę rogu. Białe zwykle wykonują fianchetto, co oznacza ruch pionem g i rozwinięcie gońca za nim na g2. Ruchem rozpoznawczym jest Qe8: czarny hetman staje za pionem e6, aby wesprzeć jego marsz na e5.

Ruch ...e5 jest przełomem pionowym, czyli posunięciem mającym otworzyć linie i zakwestionować centrum. Zagrany w sprzyjających warunkach daje czarnym przestrzeń i może pozwolić hetmanowi przejść na h5, bliżej białego króla. W niektórych pozycjach czarne mogą także zagrać ...f4, aby wyprzeć figury lub otworzyć linię f. Te idee wyjaśniają, dlaczego hetman idzie na e8, choć początkowo wydaje się tam mniej aktywny.

Koszt planu

Początkowe ...f5 kontroluje e4 i tworzy możliwości ataku, ale osłabia również ciemne pola w pobliżu czarnego króla. Qe8 także zużywa tempo bez rozwinięcia nowej figury. Jeśli czarne nie osiągną ...e5 ani aktywności na skrzydle królewskim, białe mogą wykorzystać gońca g2, zagrać d5 lub otworzyć skrzydło hetmańskie, gdy atak czarnych rozwija się zbyt wolno.

Ostre systemy takie jak atak Hoptona i gambit Stauntona kwestionują obronę holenderską, zanim to ustawienie zostanie ukończone. Wariant Iljina-Żenewskiego przedstawia odwrotny scenariusz: czarne budują pełną strukturę, a potem szukają dokładnego momentu na przełom.