Partia angielska

Partia angielska zaczyna się od 1.c4: pion z c2 przesuwa się o dwa pola na c4. Kontroluje stamtąd d5, jedno z czterech pól centralnych razem z d4, e4 i e5. Zamiast od razu zajmować centrum pionem d lub e, białe zaczynają na nie oddziaływać ze skrzydła hetmańskiego, czyli połowy szachownicy, na której początkowo stoi hetman.

Główną konsekwencją jest elastyczność. Białe nadal mogą później wysunąć piona d do centrum, rozwinąć skoczka z pola początkowego na c3 lub f3 i ustawić gońca z f1 na g2 przez fianchetto, czyli najpierw ruszając pionem g. Wiele pozycji partii angielskiej można też osiągnąć z innych debiutów. Gdy różne kolejności posunięć prowadzą do tej samej pozycji, nazywa się to transpozycją.

Ważną odpowiedzią jest ruch 1...e5, który ustawia czarnego piona w centrum i prowadzi do struktur podobnych do niektórych debiutów z odwróconymi kolorami. Inną możliwością jest ruch 1...c5, określany jako wariant symetryczny partii angielskiej, ponieważ obie strony wysuwają piony c w lustrzany sposób. Debiut Rétiego jest blisko związany z partią angielską, gdyż rozwój skoczka na f3 i ruch piona c na c4 mogą wystąpić w obu systemach, a nazwa debiutu czasem zależy od dokładnej kolejności posunięć.

1.c4 kontroluje d5, pozostawiając centrum otwarte

8

7

6

5

4

3

2

a1

b

c

d

e

f

g

h

Początekc4e5Nc3Nf6g3

Partia angielska zaczyna się na skrzydle

Białe mogą oddziaływać na centrum bez ruszania jeszcze piona d ani e.