Notacja Forsytha

Notacja Forsytha powstała jako krótki sposób przekształcania diagramu w tekst. David Forsyth opublikował swoją propozycję w 1883 roku. Historyczne użycie wykształciło różne warianty i nigdy nie zostało całkowicie ujednolicone.

Jej główna idea przetrwała w FEN, skrócie od Forsyth-Edwards Notation. We współczesnym polu rozmieszczenia bierek szachownicę odczytuje się od ósmego rzędu do pierwszego. Ukośniki oddzielają rzędy, litery oznaczają bierki, a cyfra podaje liczbę kolejnych pustych pól. Wielkie litery oznaczają bierki białych, a małe litery bierki czarnych.

To pole opisuje położenie bierek, ale nie wystarcza do odtworzenia pełnego stanu prawnego pozycji. Kompletny zapis FEN podaje również stronę na posunięciu, zachowane prawa do roszady, pole docelowe możliwego bicia pionem w przelocie oraz dwa liczniki posunięć.

Notacja Forsytha jest więc notacją pozycji, a nie posunięć. Różni się także od kodu GBR, który klasyfikuje obecny materiał bez wskazywania pól zajmowanych przez poszczególne bierki.