Obrona francuska, wariant Steinitza

Wariant Steinitza zaczyna się od 1.e4 e6 2.d4 d5 3.Nc3 Nf6 4.e5 Nfd7. Nfd7 oznacza, że skoczek z f6 wycofuje się na d7. Białe przesuwają piona e, aby kontrolować więcej pól na terytorium czarnych i wypędzić skoczka z f6. Biały środek tworzy łańcuch pionów, czyli grupę pionów wzajemnie chroniących się po przekątnej. Pion e5 jest zwykle wspierany przez d4, dlatego d4 stanowi ważną podstawę łańcucha.

Sekwencję zapisano w notacji algebraicznej: pola takie jak e4 łączą literę linii i numer rzędu; N oznacza skoczka, B gońca, R wieżę, a Q hetmana; ruchy pionów zwykle podają pole docelowe, x oznacza bicie, a + szach. Posunięcia czyta się parami, najpierw białych, potem czarnych; kropki przed ruchem pokazanym osobno wskazują, że ruch mają czarne.

Centralną kontynuacją jest 5.f4 c5 6.Nf3 Nc6 7.Be3. Pion f4 wzmacnia e5 i pomaga białym utrzymać kontrolę centrum. Biały skoczek na c3 tymczasowo blokuje jednak piona c, który w innych strukturach obrony francuskiej mógłby wspierać d4. Białe muszą więc bronić środka figurami i starannie wybierać moment jego otwarcia.

Powtarzające się plany

• Białe wyprowadzają figury za łańcuchem pionów, chronią d4 i szukają ataku w stronę czarnego króla albo korzystnego ruchu centralnego.
• Czarne uderzają w d4 ruchem ...c5 i przygotowują ...f6, aby bezpośrednio zaatakować e5. Te przełomy pionowe są ruchami kwestionującymi łańcuch pionów i otwierającymi drogi dla figur.

Wariant Steinitza przypomina wariant wysunięty, ponieważ w obu biały pion stoi na e5. Różnica polega na tym, że tutaj białe zagrały już Nc3, a czarne ...Nf6 przed ruchem piona. Ten szczegół zmienia dostępne pola, obronę d4 i moment przełomów pionowych. Obrona Guimarda zaczyna się od 3.Nd2 i tworzy inną relację między skoczkiem a pionem c.