Otwarcie Larsena

Otwarcie Larsena zaczyna się od 1.b3: pionek z b2 przesuwa się o jedno pole i zwalnia b2 dla gońca z c1. Rozwinięcie gońca za pionkiem przesuniętym o jedno pole nazywa się fianchetto. Z b2 goniec działa wzdłuż długiej przekątnej b2-e5-h8 i może wywierać nacisk na czarnego pionka zajmującego e5.

Białe nie zajmują od razu d4 ani e4, dwóch pól centralnych, o które ich pionki często walczą od początku. W zamian zachowują swobodę późniejszego ruchu pionkiem c, d lub e oraz rozwinięcia skoczka z g1 na f3 zgodnie z ustawieniem czarnych. Podejście przypomina otwarcie Rétiego: najpierw rozwój i nacisk z dystansu, a dopiero później decyzja o strukturze pionków centralnych.

Goniec z b2 naciska na e5 bez ustalania centrum białych

8

7

6

5

4

3

2

a1

b

c

d

e

f

g

h

Goniec na b2 atakuje e5 wzdłuż długiej przekątnej i czyni centralnego pionka czarnych celem.

Nacisk z dystansu zachowuje kilka struktur

Czarne zajęły e5 i obroniły je skoczkiem, ale białe nadal mogą wybrać sposób zakwestionowania centrum.

1. Goniec na b2 atakuje e5 wzdłuż długiej przekątnej i czyni centralnego pionka czarnych celem.
2. Skoczek na c6 broni e5, jednocześnie się rozwijając, więc sam nacisk gońca nie zdobywa pionka.
3. c4 walczy o d5 ze skrzydła i może prowadzić do struktur otwarcia angielskiego.
4. d4 wybiera bezpośrednie zajęcie centrum i dodaje kolejny atak białych na e5.
5. e3 i Nf3 tworzą plan rozwoju: otwierają gońca z f1 i dodają nacisk na e5 bez rozstrzygania jeszcze ruchu pionkiem c lub d.

Najbardziej użyteczne jest porównanie z otwarciem polskim. W obu otwarciach goniec często trafia na b2, ale 1.b3 przesuwa pionka tylko o jedno pole i pozostawia go względnie bezpiecznym. 1.b4 zdobywa więcej przestrzeni, lecz czyni pionka bardziej bezpośrednim celem. Jest to również odpowiednik otwarcia z fianchetto królewskim na skrzydle hetmańskim, zaczynającego się od 1.g3.