Lasker

Emanuel Lasker urodził się w 1868 roku, pokonał Wilhelma Steinitza w 1894 roku i został drugim mistrzem świata. Utrzymał tytuł do 1921 roku, przez 27 lat, co nadal jest najdłuższym nieprzerwanym oficjalnym panowaniem. W tym okresie ponownie pokonał Steinitza i obronił koronę przeciwko Frankowi Marshallowi, Siegbertowi Tarraschowi, Dawidowi Janowskiemu i Carlowi Schlechterowi.

Stracił tytuł na rzecz José Raúla Capablanki w 1921 roku, ale jeszcze wiele lat później osiągał wyniki na poziomie elity. Lasker zajmował się także matematyką i filozofią oraz pisał o szachach i innych grach, dlatego jego dziedzictwo wykracza poza długość panowania.

Wszechstronny zawodnik

Lasker jest kojarzony ze stawianiem niewygodnych problemów i dostosowywaniem decyzji do przeciwnika oraz sytuacji. Nie oznacza to, że celowo wybierał złe posunięcia wyłącznie po to, by zmylić rywala. Jego siła polegała na rozumieniu złożonych pozycji, wybieraniu skutecznych planów i stawianiu oporu, gdy partia schodziła ze znanych ścieżek. Ta elastyczność umieszcza go wśród mistrzów o bardzo różnych stylach, od Franka Marshalla, jego pretendenta z 1907 roku, po późniejszych specjalistów w ograniczaniu możliwości przeciwnika, takich jak Anatolij Karpow.