Obrona staroindyjska

Obrona staroindyjska zaczyna się od rozwinięcia przez czarne skoczka stojącego początkowo obok króla i przesunięcia piona d na d6 przeciwko centrum białych opartemu na pionie hetmańskim i pionie c. Typowym planem czarnych jest przygotowanie ruchu piona e na e5, aby podważyć to centrum. Zamiast natychmiast ustawiać piona na d5, czarne czekają i budują zwartą pozycję.

Przydatną cechą rozpoznawczą jest sposób rozwoju gońca stojącego początkowo obok króla. W obronie staroindyjskiej zwykle idzie on na e7. W obronie królewsko-indyjskiej czarne zazwyczaj stosują natomiast fianchetto: przesuwają piona g i rozwijają gońca na długą przekątną do g7. Ta różnica zmienia linię oddziaływania gońca i sposób, w jaki czarne atakują centrum białych.

Obrona staroindyjska przygotowuje ...e5 bez fianchetto

1

2

3

4

5

6

7

h8

g

f

e

d

c

b

a

Początekd4Nf6c4d6Nc3Nbd7e4e5Nf3Be7Be2O-O

Białe mogą zająć rozległe centrum

Obrona staroindyjska pozwala białym zdobyć przestrzeń, gdy czarne przygotowują zwartą odpowiedź.

Białe zwykle wykorzystują dostępny czas do zajęcia przestrzeni w centrum. Czarne dążą do zakończenia rozwoju, wykonania roszady, specjalnego ruchu królem i wieżą służącego ochronie króla, oraz wyboru odpowiedniego momentu na przesunięcie piona e na e5 albo, w niektórych strukturach, piona c na c5. Ponieważ goniec na e7 może początkowo mieć mniejszy zasięg niż goniec na g7, czarne polegają na skoordynowanej grze figur, a nie na automatycznej presji wzdłuż długiej przekątnej.