Obrona Pirca, atak 150

Atak 150 rozpoznaje się zwykle po 1.e4 d6 2.d4 Nf6 3.Nc3 g6 4.Be3, a reprezentatywna linia biegnie dalej 4...c6 5.Qd2. Białe ustawiają gońca na e3 i hetmana na d2, aby skoordynować kilka idei: wymienić czarnego gońca g7 ruchem Bh6, przygotować długą roszadę, specjalny ruch ustawiający białego króla na c1 i wieżę na d1, oraz przesunąć piona h albo g.

Sekwencję zapisano w notacji algebraicznej: pola takie jak e4 łączą literę linii i numer rzędu; N oznacza skoczka, B gońca, R wieżę, a Q hetmana; ruchy pionów zwykle podają pole docelowe, x oznacza bicie, a + szach. Posunięcia czyta się parami, najpierw białych, potem czarnych; kropki przed ruchem pokazanym osobno wskazują, że ruch mają czarne.

Jeśli czarne wykonają krótką roszadę, ustawiając króla na g8 i wieżę na f8, króle znajdą się po przeciwnych stronach szachownicy. Każda strona może wtedy przesuwać piony w stronę króla przeciwnika bez natychmiastowego usuwania osłony własnego króla, więc wyścig ataków może stać się bardzo szybki.

Plan nie działa automatycznie

• Białe chcą wyprowadzić pozostałe figury, wybrać właściwy moment na Bh6, użyć f3 do wsparcia g4 i otworzyć linie ruchami h4-h5, zanim czarne otworzą drogi do króla, który po długiej roszadzie zwykle stoi na c1.
• Czarne mogą zaatakować gońca e3 ruchem ...Ng4, przygotować ...c6 i ...b5 przeciw białemu królowi albo uderzyć w środek ruchem ...e5.

Atak 150 jest systemem, czyli rozpoznawalnym ustawieniem figur, do którego można dojść różnymi kolejnościami ruchów, a nie wymuszoną sekwencją. Właściwa kolejność zależy od odpowiedzi czarnych, a długa roszada może być niebezpieczna, jeśli ...b5 jest już zaawansowane. System różni się od ataku austriackiego, który zaczyna się od 4.f4 i najpierw buduje szeroki front pionowy w centrum.