Prowokacja

W prowokacji gracz sprawia, że ruch pionem, bicie lub atak przeciwnika wygląda atrakcyjnie. Celem nie jest wyłącznie nadzieja na błąd, lecz stworzenie wyboru, w którym naturalna odpowiedź prowadzi do trwałego zobowiązania w pozycji. Pion może ruszyć i porzucić pole, figura może zbić i opuścić stanowisko obronne, a atak może rozciągnąć się dalej, niż figury są w stanie go podtrzymać.

Metoda działa dlatego, że wiele decyzji jest nieodwracalnych, zwłaszcza ruchy pionami, które nie mogą się cofać. Posunięcie wyczekujące, czyli użyteczny ruch zachowujący własne możliwości i zmuszający przeciwnika do podjęcia decyzji jako pierwszego, może zachęcić go do takiego zobowiązania. Następnie atakuje się konsekwencję decyzji, a niekoniecznie figurę, która wykonała ruch.

Konieczne sprawdzenie

Przed prowokacją należy przeanalizować najlepszą odpowiedź przeciwnika, a nie tylko tę najbardziej kuszącą. Jeśli ruch zdobywa przestrzeń, czyli użyteczny teren, bez rzeczywistego kosztu, bicie otwiera korzystne drogi figurom przeciwnika albo atak jest poprawny, rzekoma prowokacja jedynie mu pomogła. Technika wymaga konkretnej konsekwencji, którą da się wykorzystać.