Obrona słowiańska, wariant czeski

Wariant czeski rozpoczyna się, gdy czarny pion z d5 bije białego pionka c4, a białe odpowiadają ruchem pionka a2 na a4. W notacji algebraicznej x oznacza bicie, a B gońca, więc dxc4 i Bf5 opisują dwie centralne czynności tej linii. Ruch a4 ogranicza b5, najbardziej naturalny sposób podtrzymania zdobytego pionka, i ułatwia jego odzyskanie. Następnie czarne rozwijają gońca z c8 na f5, poza łańcuch pionów, zanim zamkną tę przekątną ruchem e6.

Ta kolejność pokazuje jedną z głównych zalet obrony słowiańskiej. Czarny pion e pozostaje na e7 podczas pierwszych ruchów, więc goniec może swobodnie się rozwinąć. Po ...Bf5 czarne zwykle grają ...e6, ...Bb4, ...Nbd7 i wykonują roszadę. Białe mogą wybrać spokojny rozwój przez e3 i Bxc4 albo zakwestionować gońca ruchami Ne5 lub Nh4.

Walka po odzyskaniu pionka c4

Odzyskanie pionka nie kończy otwarcia. Białe chcą zagrać e4 i wykorzystać obecność w centrum. Czarne szukają przełomu przez ...c5 lub ...e5, zamiast ograniczać się do obrony. Ponieważ goniec f5 rozwinął się przed ...e6, często jest aktywną figurą, lecz może też zostać zaatakowany i zmuszony do kolejnych ruchów ze stratą tempa.

Różnica wobec obrony półsłowiańskiej takiej jak wariant Stoltza jest zasadnicza. Tam czarne wcześnie grają ...e6 i początkowo zamykają gońca c8. W wariancie czeskim goniec znajduje się już poza łańcuchem, gdy pojawia się ...e6.