Partia wiedeńska, wariant Frankenstein-Dracula

W partii wiedeńskiej białe najpierw rozwijają skoczka z b1 na c3 po ruchach obu pionów królewskich. W tym wariancie ustawiają również gońca na c4, po czym czarny skoczek z f6 bije białego piona e4, co zapisuje się jako 3...Nxe4. Czarne zdobywają piona, ale biały goniec na c4 już celuje w f7, pole blisko czarnego króla. Krytyczna odpowiedź przenosi białego hetmana na h5, co zapisuje się jako 4.Qh5, i atakuje f7 oraz e5. Czarne zwykle potrzebują więc ...Nd6, które broni f7 i odsuwa skoczka od niebezpieczeństwa.

W głównym wariancie biały skoczek może skoczyć na c7, a następnie na a8, zbijając wieżę. Problem polega na tym, że skoczek może zostać uwięziony w rogu. Czarne akceptują czasowy niedobór pionów lub figur w zamian za szybkie wyprowadzenie swoich sił, otwarcie linii i stworzenie gróźb przeciw białemu królowi. Korzyści otrzymywane za utracony lub poświęcony materiał nazywa się rekompensatą.

Innym kuszącym ruchem jest 4.Nxe4, lecz ...d5 może stworzyć widełki, czyli jeden pion jednocześnie atakuje gońca na c4 i skoczka na e4. Dramatyczna nazwa opisuje charakter wariantu, a nie wymuszony wynik. Podobnie jak w gambicie Göringa, szybkość i groźby mogą znaczyć więcej niż liczenie pionów, ale tylko tak długo, jak te groźby pozostają realne.