Provocatie

Bij een provocatie laat een speler een vijandelijke opmars, slag of aanval aantrekkelijk lijken. Het doel is niet alleen op een fout hopen, maar een keuze scheppen waarbij het natuurlijke antwoord de stelling vastlegt. Een pion kan oprukken en een veld prijsgeven, een stuk kan slaan en zijn verdedigingspost verlaten of een aanval kan verder reiken dan de stukken kunnen ondersteunen.

De methode is krachtig omdat veel beslissingen onomkeerbaar zijn, vooral pionzetten, aangezien pionnen niet achteruit kunnen. Een wachtzet, een nuttige zet die je eigen mogelijkheden behoudt en de tegenstander eerst laat beslissen, kan zo'n verplichting uitlokken. Daarna val je het gevolg van de beslissing aan, niet noodzakelijk het stuk dat heeft bewogen.

Vereiste controle

Analyseer vóór iedere provocatie het beste antwoord van de tegenstander en niet alleen het verleidelijkste. Als de opmars zonder werkelijke kosten ruimte wint, dus nuttig terrein beheerst, de slag gunstige routes voor vijandelijke stukken vrijmaakt of de aanval correct is, heeft de vermeende provocatie de tegenstander alleen geholpen. De techniek vereist een concrete consequentie die je kunt uitbuiten.