دفاع آلخین

در نمادگذاری جبری، f6 یعنی ستون f و ردیف 6. دفاع آلخین زمانی آغاز می‌شود که سیاه اسب g8 را به f6 می‌برد و بی‌درنگ به پیاده e4 سفید حمله می‌کند. سفید معمولاً آن پیاده را به e5 پیش می‌راند و اسب را مجبور به حرکت دوباره می‌کند، که اغلب به d5 می‌رود.

آلخین فضا را تحریک می‌کند و سپس به پایه آن حمله می‌کند

1

2

3

4

5

6

7

h8

g

f

e

d

c

b

a

آغاز

Nf6

e5

Nd5

d4

d6

c4

Nb6

f4

1...Nf6 اسب را به خانه‌ای می‌برد که از آنجا به e4 حمله می‌کند. مسیر و حمله یک حرکت هدفمند واحد را می‌سازند.

سیاه اسب را با یک تحریک فوری توسعه می‌دهد

پس از 1.e4، آلخین به جای یک پیاده با یک مهره به پیاده مرکزی حمله می‌کند.

1. 1...Nf6 اسب را به خانه‌ای می‌برد که از آنجا به e4 حمله می‌کند. مسیر و حمله یک حرکت هدفمند واحد را می‌سازند.

در نگاه اول، به نظر می‌رسد سیاه وقت از دست می‌دهد و سفید فضا می‌گیرد، یعنی با پیاده‌های e5، d4 و در برخی شاخه‌ها c4 قلمرو بیشتری را کنترل می‌کند. ایده سیاه این است که نشان دهد آن پیاده‌ها بیش‌ازحد پیش‌رفته هستند: مسافت زیادی پیشروی کرده‌اند و شاید پشتیبانی از آن‌ها دشوار باشد. سیاه با d6، c5 و مهره‌های هماهنگ به آن‌ها حمله می‌کند.

زمان‌بندی سرنوشت نبرد را تعیین می‌کند. اگر سفید پیش از تضعیف مرکز، از قلمرو بیشتر برای توسعه مهره‌ها و ایجاد تهدید استفاده کند، ابتکار عمل را در دست خواهد داشت، یعنی توانایی وادار کردن حریف به پاسخ‌گویی. اگر سفید بدون توسعه مهره‌ها پیاده‌ها را پیش براند، سیاه می‌تواند مهره‌ها را جلوی آن‌ها قرار دهد، پیشروی‌شان را متوقف کند و آن‌ها را به هدف تبدیل کند. آلخین مرکز سفید را تحریک می‌کند، اما سفید را به پیشروی نامحدود پیاده‌ها دعوت نمی‌کند.