دفاع کاروکان، واریانت کلاسیک

در نمادگذاری جبری، c3 یعنی ستون c و ردیف 3. واریانت کلاسیک زمانی آغاز می‌شود که سفید برای پشتیبانی از e4 اسبی را به c3 می‌برد. سیاه آن پیاده را با پیادهٔ d5 می‌زند، اسب سفید در e4 بازپس می‌زند و فیل سیاه از c8 به f5 می‌رود تا به اسب مستقر در مرکز حمله کند.

بیرون آوردن فیل به f5 ایدهٔ اصلی است. سیاه پیش از قرار دادن پیادهٔ e در e6، فیل c8 را بیرون می‌آورد؛ آن پیاده از موقعیت پشتیبانی می‌کند، اما قطر اولیهٔ فیل را می‌بندد. به این ترتیب سیاه آرایش پیاده‌ای محکمی به دست می‌آورد، بی‌آنکه یک مهرهٔ مهم را محبوس کند.

سفید معمولاً اسب را به g3 عقب می‌برد و ممکن است با h4 و h5 فضا بگیرد و فیل را وادار به انتخاب مسیر کند. سیاه می‌کوشد باقی مهره‌ها را با e6، بردن اسب b8 به d7 و اسب g8 به f6 گسترش دهد، هرگاه امن باشد با قلعه رفتن شاه را در پناه قرار دهد و c5 را علیه d4 بازی کند. بعضی شاخه‌ها با طرح‌های تدریجی پیش می‌روند؛ بعضی دیگر، وقتی شاه‌ها در دو جناح مخالف پناه می‌گیرند، تهدیدهای فوری ایجاد می‌کنند.

واریانت کلاسیک e4 را تعویض می‌کند، فیل را فعال می‌سازد و سپس بر سر فضای آن می‌جنگد

1

2

3

4

5

6

7

h8

g

f

e

d

c

b

a

آغاز

dxe4

Nxe4

Bf5

Ng3

Bg6

h4

...dxe4 با حذف پیادهٔ سفید از e4، ساختار کلاسیک را تعریف می‌کند.

سیاه پیش از گسترش فیل، تعویض را انتخاب می‌کند

زدن در e4 مرکز را بازتر می‌کند و مسیر فعالی برای فیل c8 آماده می‌سازد.

1. ...dxe4 با حذف پیادهٔ سفید از e4، ساختار کلاسیک را تعریف می‌کند.
2. ...Bf5 پس از بازپس‌گیری سفید، گسترش مشخصهٔ این شاخه خواهد بود.
3. ...c5 همچنان شکست لازم علیه پیادهٔ سفید در d4 خواهد بود.