دفاع کاروکان، واریانت تارتاکوور

کاروکان با ...c6 و ...d5 آغاز می‌شود. سیاه پیاده d را با پیاده e4 سفید تعویض می‌کند، اسب سفید در e4 پس می‌گیرد و سیاه اسب دیگری را به f6 توسعه می‌دهد. واریانت تارتاکوور زمانی پدید می‌آید که اسب سفید در f6 با کیش می‌گیرد و سیاه با پیاده e7 پس می‌گیرد، یعنی ...exf6. سیاه با پیاده‌هایی در f7 و f6 باقی می‌ماند که چون در یک ستون‌اند پیاده‌های دوبله نامیده می‌شوند.

این پس‌گیری ستون e را کاملاً باز می‌کند: پیاده e7 سیاه از آن خارج شده و پیاده e4 سفید پیش‌تر در مرکز تعویض شده است. پس از کنار رفتن مهره‌های میان راه، هر طرف می‌تواند با رخ از این خط عمودی استفاده کند، در حالی که پیاده g7 سیاه در جای خود می‌ماند. این معمولاً ناحیه شاه را نسبت به پس‌گیری با پیاده g بسته‌تر نگه می‌دارد. پیاده f6 خانه‌های e5 و g5 را کنترل می‌کند و ممکن است به f5 پیش برود، هرچند می‌تواند به هدفی ثابت نیز تبدیل شود.

دفاع کاروکان، واریانت تارتاکوور: خط مرجع

1

2

3

4

5

6

7

h8

g

f

e

d

c

b

a

آغاز

e4

c6

d4

d5

Nc3

dxe4

Nxe4

Nf6

Nxf6+

exf6

خط از وضعیت آغازین شروع می‌شود

صفحه همهٔ حرکت‌های نمادگذاری ثبت‌شده در مقاله را بدون افزودن ادامه بازپخش می‌کند.

در واریانت برونشتاین-لارسن، ...gxf6 ستون g نیمه‌باز برای سیاه می‌گذارد و وضعیتی پویاتر می‌سازد، اما شاه را بیشتر آشکار می‌کند. واریانت کارپف می‌کوشد پس‌گیری با اسب را آماده کند و از این پیاده‌های دوبله دوری کند. تارتاکوور راه میانه را می‌جوید: ساختاری ناقص اما فشرده با خطوط مفید.