دفاع فرانسوی، واریانت کلاسیک

واریانت کلاسیک با 1.e4 e6 2.d4 d5 3.Nc3 Nf6 آغاز می‌شود. در نمادگذاری جبری، Nf6 اسب سیاه را از g8 به f6 توسعه می‌دهد. اسب از آنجا به e4 حمله می‌کند و سفید را وادار می‌سازد درباره پشتیبانی یا پیشروی آن پیاده تصمیم بگیرد.

سفید دو مسیر اصلی دارد. با 4.e5 فضا می‌گیرد و اسب را عقب می‌راند که معمولاً به d7 می‌رود. با 4.Bg5 اسب را در برابر وزیر سیاه در d8 آچمز می‌کند، زیرا حرکت اسب وزیر را در معرض حمله قرار می‌دهد، و تنش مرکزی را حفظ می‌کند، یعنی پیاده‌های مرکزی بدون تعویض همچنان روبه‌روی یکدیگر می‌مانند. سیاه بسته به شاخه با ...Be7، ...dxe4، ...Bb4 یا شکست تماتیک ...c5 پاسخ می‌دهد.

این پوزیسیون نسبت به روبینشتاین، که در آن سیاه زود در e4 می‌گیرد، مهره‌ها و گزینه‌های بیشتری را حفظ می‌کند. در مقایسه با ویناور، سیاه به جای ...Bb4 اسب را توسعه می‌دهد. نبرد معمولاً میان فضای سفید و حمله‌های سیاه به d4 و e5 جریان دارد.

...Nf6 به e4 فشار می‌آورد و دو مسیر اصلی برای سفید باقی می‌گذارد

1

2

3

4

5

6

7

h8

g

f

e

d

c

b

a

آغاز

Nf6

Bg5

Be7

e5

Nfd7

Bxe7

Qxe7

3...Nf6 کلاسیک را انتخاب می‌کند و مهره دیگری به فشار بر e4 می‌افزاید.

سیاه نحوه پاسخ به 3.Nc3 را انتخاب می‌کند

توسعه مهره، آچمز کردن یا تعویض در مرکز به سه خانواده متفاوت از دفاع فرانسوی می‌انجامد.

1. 3...Nf6 کلاسیک را انتخاب می‌کند و مهره دیگری به فشار بر e4 می‌افزاید.
2. 3...Bb4 ویناور را انتخاب می‌کند و اسب c3 را آچمز می‌کند.
3. 3...dxe4 روبینشتاین را انتخاب می‌کند و فوراً تنش مرکزی را از بین می‌برد.

واژه کلاسیک اغلب به معنایی گسترده برای شاخه‌ای به کار می‌رود که با 3...Nf6 آغاز می‌شود. برخی پایگاه‌های داده برای شاخه‌های بعدی مانند 4.Bg5 Be7 نام‌های مشخص‌تری به کار می‌برند، بنابراین نام دقیق می‌تواند با عمق توالی ثبت‌شده در دفاع فرانسوی تغییر کند.