لاسکر

امانوئل لاسکر در 1868 به دنیا آمد، ویلهلم اشتاینیتس را در 1894 شکست داد و دومین قهرمان جهان شد. او تا 1921 عنوان را حفظ کرد، دوره‌ای 27 ساله که همچنان طولانی‌ترین دوران پیوسته رسمی است. در این مدت دوباره اشتاینیتس را شکست داد و برابر فرانک مارشال، زیگبرت تاراش، داوید یانوفسکی و کارل شلختر از تاج دفاع کرد.

او در 1921 عنوان را به خوزه رائول کاپابلانکا واگذار کرد، اما سال‌ها بعد نیز نتایجی در سطح نخبه به دست آورد. لاسکر در ریاضیات و فلسفه نیز فعالیت داشت و درباره شطرنج و بازی‌های دیگر نوشت، بنابراین میراثش گسترده‌تر از طول دوره قهرمانی است.

رقیبی سازگارپذیر

لاسکر با مطرح کردن مسائل ناخوشایند و سازگار کردن تصمیم‌هایش با حریف و موقعیت شناخته می‌شود. این به آن معنا نیست که عمدا حرکت‌های بد انتخاب می‌کرد تا دیگران را سردرگم کند. قدرت او در درک موقعیت‌های پیچیده، انتخاب طرح‌های مؤثر و مقاومت زمانی بود که بازی از مسیرهای آشنا خارج می‌شد. این انعطاف او را در میان قهرمانانی با سبک‌های بسیار متفاوت قرار می‌دهد، از فرانک مارشال، چالشگر 1907 او، تا استادان بعدی محدود کردن گزینه‌های حریف مانند آناتولی کارپوف.