مکتب رمانتیک

مکتب رمانتیک برچسبی تاریخی است که بیشتر درباره شطرنج سده نوزدهم به کار می‌رود. این مکتب با وضعیت‌های باز، گسترش سریع مهره‌ها، یعنی بیرون آوردن آن‌ها از خانه‌های آغازین و رساندنشان به خانه‌های مفید، و حمله مستقیم به شاه پیوند دارد. در یک وضعیت باز، مسیرها کمتر با پیاده‌ها بسته شده‌اند و فیل‌ها، رخ‌ها و وزیر می‌توانند سریع وارد عمل شوند.

بازی رمانتیک برای ابتکار عمل ارزش زیادی قائل بود، یعنی توانایی ایجاد تهدیدهایی که حریف را وادار به پاسخ می‌کنند. گامبی‌ها رایج بودند: در گامبی، بازیکن آگاهانه ماده، معمولاً یک پیاده، پیشنهاد می‌کند تا زمان یا فعالیت به دست آورد. ماده یعنی مهره‌ها و پیاده‌هایی که هر طرف هنوز در اختیار دارد. قربانی‌ها، یعنی واگذاری داوطلبانه ماده برای کسب مزیتی دیگر، نیز رایج بودند، همانند ترکیب‌ها که دنباله‌های محاسبه‌شده برای رسیدن به نتیجه‌ای مشخص‌اند.

آدولف آندرسن و پل مورفی دو نام محوری این دوره‌اند. بازی مشهور جاودانه آندرسن برابر کیزریتسکی در سال 1851 به‌سبب حمله و قربانی‌هایش به نمادی از زیبایی‌شناسی رمانتیک تبدیل شد. بااین‌حال، تقلیل همه بازیکنان بزرگ رمانتیک به قربانی‌های بی‌پروا گمراه‌کننده است. مورفی، برای نمونه، حملات درخشان را با گسترش بسیار کارآمد ترکیب می‌کرد.

مکتب کلاسیک بعدی که با اشتاینیتس پیوند دارد، بیشتر بر استوار کردن حمله بر برتری‌های عینی وضعیت تأکید کرد. مکتب رمانتیک باشگاهی با قوانین رسمی نبود، بلکه برچسبی مفید اما ساده‌شده برای یک دوره و مجموعه‌ای از ترجیحات رایج در بازی است.