دفاع آلخین، واریانت تعویض

در دفاع آلخین، سیاه پیاده‌های سفید را به پیشروی تشویق می‌کند و سپس می‌کوشد به آنها حمله کند. واریانت تعویض زمانی آغاز می‌شود که پیاده سفید در e5 پیاده سیاه در d6 را می‌گیرد، یعنی 5.exd6. این حرکت تنش مرکزی را از میان می‌برد، یعنی امکان گرفتن متقابل آن دو پیاده را، و سیاه را وادار می‌کند شیوه پس‌گیری را انتخاب کند.

پس‌گیری ...exd6 با پیاده e7 سیاه، یک پیاده سیاه در d6 باقی می‌گذارد و ستون e را کاملاً باز می‌کند: هیچ پیاده سفید یا سیاهی در آن خط عمودی باقی نمی‌ماند، پس پس از کنار رفتن مهره‌های میان راه، رخ هر دو طرف می‌تواند از آن استفاده کند. این گزینه محکم‌تر است و اغلب به نبردی بر پایه توسعه مهره‌ها و فشار بر مرکز سفید می‌انجامد. گزینه ...cxd6 با پیاده c7، پیاده e7 سیاه را حفظ می‌کند و ستون c را برای سیاه نیمه‌باز می‌گذارد: سیاه دیگر پیاده‌ای در آنجا ندارد، اما پیاده c4 سفید باقی است و یک رخ می‌تواند به آن حمله کند. در مقابل، ساختار نامتقارن‌تر می‌شود و امکان‌های فعال‌تری می‌دهد.

دفاع آلخین، واریانت تعویض: خط مرجع

1

2

3

4

5

6

7

h8

g

f

e

d

c

b

a

آغاز

e4

Nf6

e5

Nd5

d4

d6

c4

Nb6

exd6

خط از موقعیت آغازین شروع می‌شود

صفحه همهٔ حرکت‌های نمادگذاری ثبت‌شده در مقاله را بدون افزودن ادامه‌ای بازنمایی می‌کند.

سفید معمولاً فضا دارد و می‌تواند مهره‌ها را آسان توسعه دهد، اما مرکز همچنان هدف است. سیاه با مهره‌ها و گسست‌های پیاده‌ای به آن فشار می‌آورد، یعنی پیشروی‌هایی که به پایه مرکز حمله می‌کنند یا خطوط را می‌گشایند. واریانت مدرن پیش از تثبیت ساختار مرکز با مهره‌ها از آن حمایت می‌کند، در حالی که حمله چهار پیاده فضای بیشتری می‌گیرد و خطر بیشتری می‌پذیرد.