جو ونجون در برابر لی تینگ‌جیه، 2023 (بازی دوازدهم)

جو ونجون در بازی آخر برای حفظ برتری در امتیازها وارد میدان نشد. در 22 ژوئیهٔ 2023، هر دو بازیکن 5.5 امتیاز داشتند: پیروزی قهرمان را مشخص می‌کرد و تساوی مسابقه را به بازی‌های تکمیلی می‌کشاند. جو سفید داشت، اما هنوز باید به چیزی بیش از یک وضعیت بی‌خطر دست می‌یافت.

مسیر رسیدن به این تساوی برای آن‌ها یکسان نبود. لی بازی پنجم را برد؛ جو در بازی هشتم پاسخ داد. مسابقه میان شانگهای و چونگ‌کینگ تقسیم شده بود و قهرمان در حالی به محل دوم رسید که عقب بود. پیروزی نهایی او پایان یک برتری بی‌وقفه نبود: پایان بازگشتی بود که ابتدا به خنثی‌کردن برتری مدعی نیاز داشت.

تغییر مسئله

انتخاب جو هنگام تغییر توازن قوا کمک می‌کند بازی را بدون نگاه‌کردن از دریچهٔ نتیجه بفهمیم. طبق گفته‌های او که کالین مک‌گورتی برای Chess.com نقل کرده، 18.Bxf6 را برای حفظ پیچیدگی انتخاب کرد و مطمئن نبود جایگزین 18.Ra2 را چگونه ارزیابی کند. این توضیح ثابت نمی‌کند انتخابش بهترین بوده است. اما تصمیمی عملی را در وضعیتی ثبت می‌کند که سنجش آن دشوار بود.

پیاده‌های پیشرفتهٔ سفید در جناح وزیر سرانجام از بین رفتند. نبرد حول دو اسب در برابر یک رخ اضافه و یک پیاده متمرکز شد، در حالی که نیروهای دیگری نیز هنوز روی صفحه بودند. جو دیگر نمی‌توانست با پیش‌راندن همان پیاده‌های اولیه برنده شود: باید کاربرد دیگری برای مهره‌هایش پیدا می‌کرد. محاصرهٔ مرکز سیاه این مسیر تازه را فراهم کرد.

طبق همان گزارش مک‌گورتی، لی بعداً پیشروی مرکزی 22...e5 را اشتباهی مهم دانست. با این حال، تشخیص نقطهٔ عطف به معنای تمام‌شده دانستن بازی نیست. ضعف پیاده‌های سیاه هدف‌هایی ایجاد می‌کرد، اما هر دو رخ هنوز می‌توانستند نفوذ کنند، به اسب‌ها حمله کنند و کیش بدهند. این مقاومت هم بخشی از داستان پیروزی است.

برتری‌ای که هنوز باید به برد تبدیل می‌شد

تبدیل برتری به برد دشواری متفاوتی با شروع بازی داشت: حفظ هماهنگی در حالی که تهدیدها تغییر می‌کردند. جو باید پیادهٔ آزاد حریف را مهار می‌کرد، به جناح شاه خود رسیدگی می‌کرد و شاه را به مرکز نزدیک می‌کرد، سپس پیادهٔ خودش را به‌طور قطعی پیش می‌راند. اسب‌ها در سراسر آخر‌بازی فقط یک وظیفه نداشتند؛ به نوبت محاصره‌کننده، مدافع و همراه بودند. شاه فعال به حفظ این جابه‌جایی نقش‌ها کمک کرد.

ثبت بازی با 62.Rb8 و تسلیم لی پایان می‌یابد، نه با ترفیع پیاده یا ماتی که روی صفحه اجرا شده باشد. هماهنگی رخ، شاه و اسب‌ها سیاه را بدون دفاع کافی در برابر پیادهٔ عرض هفتم گذاشته بود. این‌گونه امتیازی به دست آمد که چهارمین عنوان قهرمانی جهان زنان جو را در آن زمان رقم زد. ویژگی این پایان، فاصلهٔ میان به‌دست‌آوردن فرصت و تبدیل آن به برد است: قهرمانی پس از حل چند مسئلهٔ پیاپی قطعی شد، نه با پدیدارشدن نخستین عدم تعادل.