Diagonale oppositie

In de basisvorm ontstaat diagonale oppositie wanneer de koningen op dezelfde diagonaal staan met één leeg veld ertussen. Zij blokkeren elkaar niet frontaal langs een horizontale rij of verticale lijn, maar hun afstand en de zetvolgorde bepalen in welke richting de stelling kan worden omgezet.

De speler die niet aan zet is, heeft in een open stelling normaal de diagonale oppositie. Als de vijandelijke koning in één richting oprukt, kan die speler zo antwoorden dat de koningen directe oppositie bereiken op de horizontale rij of verticale lijn die het gewenste doel dient. Diagonale oppositie fungeert daardoor vaak als brug tussen twee routes.

De richting is belangrijk

Niet iedere omzetting is gelijkwaardig. Bij de aanval moet de koning de verhouding richten naar het gebied waar hij wil binnendringen of naar een sleutelveld. Bij de verdediging moet hij haar omzetten naar de route die de vijandelijke koning blokkeert. De geometrie in de verkeerde richting behouden kan juist het veld prijsgeven dat belangrijk was.

Verre oppositie kan eveneens via een diagonale verhouding gaan voordat de koningen elkaar van dichtbij treffen. Zoals bij iedere vorm van oppositie kunnen pionnen en bordranden het resultaat veranderen. Dat geldt ook voor een wachtzet, die één taak behoudt maar de tegenstander op het beslissende moment eerst laat zetten. Het antwoord moet daarom in de werkelijke stelling worden gecontroleerd.