Hollandse verdediging, Leningradvariant

De Leningradvariant is een tak van de Hollandse verdediging die herkenbaar is aan twee samenwerkende ideeën: Zwart speelt de pion van f7 naar f5 om e4 te controleren, schuift daarna de pion van g7 naar g6 en ontwikkelt de loper van f8 naar g7. De g-pion één veld opschuiven en de loper erachter plaatsen heet een fianchetto. Vanaf g7 werkt die loper over een lange diagonaal naar het centrum en de damevleugel.

Zwart voltooit de opstelling meestal met het paard op f6, de d-pion op d6 en de korte rokade, de bijzondere zet die de zwarte koning op g8 en de toren op f8 plaatst. De structuur laat ruimte voor een latere opmars van de e-pion naar e5 om Wits centrum uit te dagen en voor activiteit op de koningsvleugel. De gebruikelijke afweging van de Hollandse verdediging blijft bestaan: de pion op f5 kan gevoelige velden en diagonalen rond de zwarte koning creëren, zodat een aanval die begint voordat voldoende stukken zijn ontwikkeld zich tegen Zwart kan keren.

Het Leningradfianchetto ondersteunt een dynamisch centrum

1

2

3

4

5

6

7

h8

g

f

e

d

c

b

a

Begine5

De pion op g6, de loper op g7 en de koning op g8 vormen samen één fianchetto- en rokadestructuur.

De structuur combineert beschutting en activiteit

De koning heeft achter het fianchetto gerokeerd, terwijl de zwarte pionnen een doorbraak in het centrum voorbereiden.

1. De pion op g6, de loper op g7 en de koning op g8 vormen samen één fianchetto- en rokadestructuur.
2. De pion op f5 controleert e4 en verschaft de ruimte op de koningsvleugel die de Hollandse verdediging kenmerkt.
3. De pion op d6 ondersteunt ...e5. De dekking en de opmars vormen één plan om Wits centrum uit te dagen.

In de Klassieke variant wordt de loper van f8 normaal naar e7 in plaats van g7 ontwikkeld. De Stonewallvariant bouwt een zwarte pionnenmuur op f5, e6, d5 en c6. De Leningradvariant geeft de loper op g7 juist meer bereik en aanvaardt meestal een dynamischere structuur.