Pirc-verdediging, Oostenrijkse aanval

De Oostenrijkse aanval begint met 1.e4 d6 2.d4 Nf6 3.Nc3 g6 4.f4. Wit plaatst pionnen op d4, e4 en f4 om veel centrale velden te controleren en e5 voor te bereiden, een opstoot die het paard van f6 kan verdrijven en zwarts loper op g7 kan beperken.

De reeks is geschreven in algebraïsche notatie: velden zoals e4 combineren de letter van de lijn met het nummer van de rij; N staat voor paard, B voor loper, R voor toren en Q voor dame; pionzetten tonen doorgaans hun bestemmingsveld, x geeft een slagzet aan en + schaak. Zetten worden per paar gelezen, eerst wit en daarna zwart; puntjes vóór een afzonderlijk weergegeven zet geven aan dat zwart aan zet is.

Zwart staat dat centrum toe omdat het de bedoeling is het aan te vallen. De loper wordt doorgaans met ...Bg7 gefianchetteerd, wat betekent dat de g-pion opschuift en de loper erachter op g7 komt, terwijl de pionnenbreekzetten ...c5 of ...e5 wits pionnen proberen te dwingen op te schuiven, te ruilen of hun dekking te verliezen. Een pionnenbreekzet is een opstoot die een geblokkeerde stelling opent of de pionnenketen van de tegenstander aanvalt.

Wit controleert meer velden en kan Nf3, Bd3 en Qe2 ontwikkelen met mogelijkheden voor een directe aanval op de zwarte koning.

De f-pion beschermt de koning niet langer vanaf f2. Als het centrum opengaat voordat wits stukken klaarstaan, kunnen lijnen en diagonalen bij de koning zwak worden.

De Oostenrijkse aanval is geen opdracht om e5 bij de eerste gelegenheid te spelen. Wit moet controleren of het centrum standhoudt na ...c5, ...e5 of een slag op e4. Zwart heeft vroeg tegenspel nodig, eigen dreigingen die wit tot reageren dwingen; alleen afwachten laat wits centrum stevig worden. Vergeleken met de 150-aanval legt de Oostenrijkse aanval de f-pion al op de vierde zet vast en richt ze zich eerst op de strijd in het centrum.