Ruch forsujący

Ruch forsujący zmusza przeciwnika do zajęcia się natychmiastową konsekwencją i dlatego mocno ogranicza dostępne odpowiedzi. Najbardziej oczywistym przykładem jest szach: następny ruch musi usunąć atak na króla. Bicie lub konkretna groźba także mogą być forsujące, jeśli ich zignorowanie spowodowałoby poważną stratę.

Forsujący nie oznacza, że istnieje tylko jedna odpowiedź. Na szach można czasem odpowiedzieć na kilka sposobów, a bicie można zignorować, jeśli przeciwnik dysponuje silniejszym kontratakiem. Chodzi o to, że zbiór rozsądnych odpowiedzi staje się mały, dzięki czemu kalkulacja wariantów, czyli wyobrażonych sekwencji ruchów, jest łatwiejsza i bardziej wiarygodna.

Takie ruchy zwykle bada się wcześnie podczas tworzenia listy ruchów kandydujących, zwłaszcza za pomocą przeglądu szachów, bić i gróźb. Ruch forsujący nie musi jednak być dobry. Może prowadzić do gorszej pozycji, tracić materiał, czyli figury lub piony, albo skierować przeciwnika ku korzystnej obronie.

Dokładna analiza wymaga również szukania forsujących odpowiedzi przeciwnika, na przykład szacha przeciwko własnemu królowi lub bicia wtrąconego przed odpowiedzią na pierwotną groźbę.