Efekt horyzontu

Efekt horyzontu powstaje, ponieważ silnik szachowy może przeszukiwać tylko do skończonej granicy. Granicę tę nazywa się horyzontem przeszukiwania. Jeśli poważna strata następuje tuż za nim, pozycja na granicy może wyglądać znacznie lepiej, niż jest w rzeczywistości.

Klasyczny przypadek dotyczy nieuniknionej groźby. Silnik znajduje poświęcenia lub manewry, które opóźniają stratę o kilka ruchów i wypychają ją poza horyzont. Konsekwencja pozostaje nieunikniona, lecz funkcja oceny nie widzi jej już w punkcie zakończenia przeszukiwania.

Nie każda przeoczona głęboka taktyka jest efektem horyzontu. Cechą rozstrzygającą jest złudzenie utworzone przez odcięcie: odłożenie problemu wygląda jak jego rozwiązanie, ponieważ konsekwencja tymczasowo znika z badanego drzewa.

Powszechnym zabezpieczeniem jest przeszukiwanie wyciszające. Po osiągnięciu zwykłej granicy silnik kontynuuje wybrane ruchy wymuszające, zwłaszcza bicia, a zależnie od implementacji także ruchy szachujące lub promocje, aż pozycja stanie się bardziej stabilna. Pogłębianie iteracyjne, rozszerzenia dodające przeszukiwanie w szczególnych liniach oraz lepsze porządkowanie ruchów, które wcześniej sprawdza obiecujące opcje, ograniczają część przypadków, lecz żadna skończona granica nie usuwa ryzyka całkowicie.