Gambit hetmański nieprzyjęty, obrona bałtycka

W notacji algebraicznej ruchy pionów zapisuje się polem docelowym, a B oznacza gońca. Dlatego 1.d4 d5 2.c4 Bf5 opisuje białe piony na d4 i c4, czarnego pionka na d5 oraz czarnego gońca na f5. Czarne nie biją pionka c4. Zamiast tego natychmiast rozwijają gońca, który rozpoczął na c8. Intuicyjna idea polega na wczesnym rozwiązaniu częstego problemu Gambitu hetmańskiego: jeśli czarne najpierw przesuną pionka e7 na e6, goniec zostanie zamknięty za własnymi pionami.

Aktywny rozwój ma swoją cenę. Na f5 goniec może stać się celem, podczas gdy białe zdobywają przestrzeń na czterech centralnych polach. Białe mogą zagrać cxd5, aby wyjaśnić sytuację w centrum, użyć Qb3 do nacisku na d5 i b7 albo zagrać e4, atakując gońca i budując centrum pionowe. Obrona bałtycka wymaga więc od czarnych wczesnego obliczenia, dokąd goniec może się wycofać i czy pozostałe figury rozwiną się bez straty tempa.

Do czego dąży każda ze stron

• Czarne chcą zachować aktywnego gońca, zagrać ...e6, dokończyć rozwój i kontratakować białe centrum.
• Białe często łączą nacisk na d5 i b7 z ruchem e4, który zdobywa przestrzeń i atakuje gońca.
• W przeciwieństwie do wariantu Janowskiego, który przygotowuje ...b5 ruchem ...a6, obrona bałtycka najpierw określa położenie gońca.

Nie jest to automatyczna pułapka ani wymuszona przegrana czarnych. To niekonwencjonalny wybór, który oddaje część solidności w zamian za natychmiastową aktywność. Jeśli białe odpowiedzą rutynowo, czarne mogą uzyskać wygodną grę. Jeśli zareagują precyzyjnie, wysunięty goniec może kosztować czarne kilka temp, czyli pożytecznych posunięć.