Obrona hetmańsko-indyjska, wariant Kasparowa

Wariant Kasparowa określa rozwinięcie białego skoczka z b1 na c3. W notacji algebraicznej N oznacza skoczka, więc 4.Nc3 podaje figurę i jej pole docelowe. Z c3 skoczek kontroluje d5 i e4 oraz pomaga budować szerokie centrum. Ruch jest naturalny i efektywny, ale dopuszcza Bb4: czarny goniec może przejść na b4 i związać skoczka z królem. Związana figura może ruszyć się legalnie tylko wtedy, gdy nie odsłoni własnego króla na szacha, dlatego jej swoboda jest ograniczona.

Czarne nie muszą grać ...Bb4. Mogą także wykonać fianchetto przez ...Bb7, naciskać na e4 i przygotować ...d5 lub ...c5. Jeśli goniec pójdzie na b4, partia może nabrać cech obrony Nimzo-indyjskiej, choć biały skoczek g1 stoi już na f3, a ta różnica zmienia wiele linii. Zjawisko to nazywa się transpozycją: różne kolejności ruchów prowadzą do tej samej lub blisko spokrewnionej pozycji.

Wybór białych

Grając Nc3, białe przedkładają rozwój i kontrolę centrum nad profilaktykę. Mogą kontynuować Bg5, e3, Qc2 lub a3, zależnie od ustawienia czarnego gońca. Najambitniejszy plan często obejmuje e4, ale działa tylko wtedy, gdy figury mogą podtrzymać centrum, a nacisk na c3 nie tworzy taktyki.

Wariant Petrosjana odwraca priorytety: najpierw a3 zapobiega ...Bb4, a dopiero potem rozwija się skoczek. Wariant Kasparowa oszczędza to tempo, lecz przyjmuje większy natychmiastowy nacisk na c3.