Obrona hetmańsko-indyjska, wariant Petrosjana

Wariant Petrosjana rozpoczyna się ruchem białego pionka z a2 na a3. W notacji algebraicznej ruchy pionów zapisuje się wyłącznie polem docelowym, więc 4.a3 oznacza, że białe grają a3 w czwartym posunięciu. Pion kontroluje b4 i nie pozwala czarnemu gońcowi wejść na to pole, by związać przyszłego skoczka c3. Jest to ruch profilaktyczny: nie tworzy natychmiastowej groźby, lecz usuwa użyteczną możliwość przeciwnika, zanim białe wykonają własny plan.

Logiczną kontynuacją jest Nc3, po którym często następuje e4. Białe próbują zbudować ruchome centrum, czyli grupę pionów centralnych, które nadal mogą posuwać się naprzód i zdobywać przestrzeń. Zaletą a3 jest zachowanie swobody skoczka c3. Kosztem jest tempo: białe ruszyły pionem skrzydłowym, podczas gdy czarne mogą rozwijać się przez ...Bb7 lub ...Ba6 i atakować centrum ruchami ...d5 lub ...c5.

Jak odpowiadają czarne

• ...Bb7 zwiększa nacisk na e4 i zmusza białe do starannego przygotowania ruchu centralnego.
• ...Ba6 atakuje c4 i może zmusić białego hetmana lub pionka do obrony atakowanego pionka.
• ...d5 lub ...c5 kwestionuje centrum, zanim białe zakończą jego organizację.

Ruch a3 ma wartość tylko wtedy, gdy białe wykorzystają uzyskaną swobodę. Jeśli bez końca odkładają Nc3 i e4, zainwestowane tempo może pozostać bez uzasadnienia. W porównaniu z wariantem Kasparowa Petrosjan godzi się na nieco wolniejszy rozwój, aby od początku wykluczyć ...Bb4.