Obrona sycylijska, wariant Richtera-Rauzera

Wariant Richtera-Rauzera powstaje, gdy czarne rozwijają skoczki na f6 i c6, a białe grają 6.Bg5. Goniec atakuje skoczka na f6, ważnego obrońcę pól centralnych, i tworzy związanie względne: jeśli skoczek się ruszy, czarny hetman na d8 może zostać odsłonięty. Związana figura może legalnie wykonać ruch, lecz jego koszt trzeba obliczyć.

Białe często grają Qd2, wykonują długą roszadę, która ustawia króla na c1, a wieżę z a1 na d1, oraz przygotowują f4. Celem nie jest wyłącznie atak na króla. Białe zwiększają też nacisk na d5 i e6, próbują utrudnić przełom w centrum, czyli ruch pionem otwierający lub przekształcający centrum, oraz mogą wykorzystać linię d, pionową linię od d1 do d8, jeśli nie blokują jej piony. Czarne zwykle odpowiadają ...e6, ...Be7 i krótką roszadą, choć istnieją bardziej dynamiczne plany.

Dlaczego Bg5 zmienia pozycję

• Ogranicza swobodę skoczka na f6 i może zmusić czarne do wyboru, czy przegonić, wymienić, czy tolerować gońca.
• Ułatwia Qd2 i długą roszadę, ponieważ goniec z c1 został już rozwinięty.
• Sprawia, że ruchy pionami takie jak ...d5 lub ...e5 trzeba sprawdzać pod kątem konkretnych bić i gróźb, zamiast wykonywać je z przyzwyczajenia.

Wariant Richtera-Rauzera różni się od ataku Sozina, w którym biały goniec idzie na c4 i celuje bezpośrednio w f7. Oba systemy mogą być agresywne, ale goniec wykorzystuje inną przekątną i wyznacza inne priorytety.