دفاع فرانسوی، واریانت کلاسیک، واریانت برن

واریانت برن با 1.e4 e6 2.d4 d5 3.Nc3 Nf6 4.Bg5 dxe4 آغاز می‌شود. فیل سفید در g5 یک آچمز نسبی بر اسب f6 ایجاد می‌کند: اسب از نظر قانونی می‌تواند حرکت کند، اما با این کار وزیر d8 را بی‌پوشش می‌گذارد. سیاه پیاده e4 را می‌گیرد و تنش مرکزی را کاهش می‌دهد، یعنی امکان هنوز حل‌نشده گرفتن پیاده‌های مرکزی و دگرگون شدن وضعیت.

این توالی با نمادگذاری جبری نوشته شده است: خانه‌هایی مانند e4 حرف ستون و عدد ردیف را ترکیب می‌کنند؛ N یعنی اسب، B فیل، R رخ و Q وزیر؛ حرکت‌های پیاده معمولاً مقصد را نشان می‌دهند، x نشانه گرفتن و + نشانه کیش است. حرکت‌ها جفت‌جفت خوانده می‌شوند، ابتدا سفید و سپس سیاه؛ نقطه‌های پیش از حرکتی که به‌تنهایی آمده نشان می‌دهند نوبت سیاه است.

دفاع فرانسوی، واریانت کلاسیک، واریانت برن: خط معیار

1

2

3

4

5

6

7

h8

g

f

e

d

c

b

a

آغاز

e4

e6

d4

d5

Nc3

Nf6

Bg5

dxe4

خط از وضعیت آغازین شروع می‌شود

صفحه همهٔ حرکت‌های نمادگذاریِ درج‌شده در مقاله را بازپخش می‌کند و هیچ ادامه‌ای نمی‌افزاید.

پس از 5.Nxe4، سفید پیاده را پس می‌گیرد، پس این خط گامبیت نیست. سیاه معمولاً با 5...Be7 ادامه می‌دهد. اگر سفید با 6.Bxf6 فیل را با اسب تعویض کند، انتخاب مهره پس‌گیرنده سیاه بخش بزرگی از وضعیت بعدی را تعیین می‌کند.

دو آرایش رایج پیاده‌ها

• با ...Bxf6، سیاه آرایش منظم پیاده‌ها را حفظ می‌کند و ممکن است جفت فیل را نگه دارد، یعنی هر دو فیل در برابر حریفی که یکی از فیل‌هایش را تعویض کرده است.
• با ...gxf6، سیاه در برابر کنترل مرکز و ستون g بدون پیاده سیاه که می‌تواند به رخ فعالیت بدهد، پیاده‌های f دوبله را می‌پذیرد، یعنی دو پیاده هم‌رنگ در یک ستون.

سفید معمولاً خانه‌های مرکزی بیشتری را کنترل می‌کند و آزادی بیشتری به مهره‌ها می‌دهد. می‌تواند وزیر را وارد بازی کند، با قلعه رفتن بلند، حرکت ویژه‌ای که شاه را در c1 و رخ را در d1 قرار می‌دهد، شاه را جابه‌جا کند و اگر سیاه عقب بماند حمله کند. سیاه می‌کوشد مهره‌ها را توسعه دهد و پیاده‌های مرکزی سفید را با ...c5 یا ...e5 به چالش بکشد. برخلاف واریانت فورت ناکس، برن پس از آن شکل می‌گیرد که فیل سفید از قبل به g5 رفته است، بنابراین رابطه آن با اسب f6 اساسی است.