دفاع سیسیلی، واریانت کان

کان پس از 1.e4 c5 2.Nf3 e6 3.d4 cxd4 4.Nxd4 a6 پدید می‌آید. در نمادگذاری جبری، نقطه‌های پیش از یک حرکت نشان می‌دهند که آن حرکت را سیاه انجام می‌دهد. با ...a6 ، پیاده b5 را کنترل می‌کند، استقرار آسان یک مهرهٔ سفید در آن‌جا را دشوار می‌سازد و گسترش احتمالی ...b5 را آماده می‌کند.

سیاه عمداً ...Nc6 و ...Nf6 را به تأخیر می‌اندازد. به این ترتیب می‌تواند بعداً بر اساس آرایش سفید، جای هر دو اسب، فیل خانه‌های تیره و وزیر را انتخاب کند. ایده‌های رایج شامل ...Qc7، ...b5، ...Bb7 و در صورت مناسب بودن شرایط ...d5 هستند.

هزینهٔ این کار زمان است. در حالی که سیاه حرکت‌های انعطاف‌پذیر پیاده‌ای انجام می‌دهد، سفید می‌تواند مهره‌ها را بیرون بیاورد و فضا بگیرد. یکی از پاسخ‌های مهم c4 است که پیاده‌های سفید را در c4 و e4 قرار می‌دهد تا d5 را کنترل و اجرای پیشروی رهاکنندهٔ ...d5 را دشوار کند. بنابراین کان معمولاً دفاعی صبورانه اما فعال می‌طلبد، نه انتظار منفعلانه.

...a6 گزینه‌ها را باز نگه می‌دارد، اما به سفید اجازه می‌دهد با c4 فضا بگیرد

1

2

3

4

5

6

7

h8

g

f

e

d

c

b

a

آغاز

a6

c4

4...a6 کان را انتخاب می‌کند: b5 را کنترل و گسترش در جناح وزیر را آماده می‌سازد، بی‌آن‌که اسب b8 را متعهد کند.

کان پیش از گسترش فوری، انعطاف را انتخاب می‌کند

حرکت ...a6 سیستم را تعریف می‌کند، بی‌آن‌که هنوز هیچ‌یک از اسب‌های سیاه را گسترش دهد.

1. 4...a6 کان را انتخاب می‌کند: b5 را کنترل و گسترش در جناح وزیر را آماده می‌سازد، بی‌آن‌که اسب b8 را متعهد کند.
2. هر دو اسب در خانه‌های آغازین خود می‌مانند. سیاه گزینه‌ها را حفظ می‌کند، اما این مهره‌ها هنوز در مرکز سهمی ندارند.
3. 5.c4 پاسخی راهبردی است: این پیاده به پیادهٔ e4 می‌پیوندد تا کنترل سفید بر d5 را افزایش دهد.

در واریانت تایمانوف، اسب سیاه از قبل در c6 قرار دارد. در موقعیت تعریف‌کنندهٔ کان، آن اسب در b8 می‌ماند؛ این کار گزینه‌ها را حفظ می‌کند، اما گسترش مهره‌ها را نیز به تأخیر می‌اندازد.