Rubinstein

Akiba Rubinstein należał do najsilniejszych graczy świata od 1907 roku do początku lat 20. XX wieku. Jego najwybitniejszym rokiem był 1912, kiedy wygrał cztery wielkie turnieje: San Sebastián, Wilno, Wrocław i Piešťany. Przez krótki okres mógł być najsilniejszym aktywnym zawodnikiem.

Mecz o Mistrzostwo Świata z Emanuelem Laskerem wydawał się prawdopodobny, lecz nigdy do niego nie doszło, a I wojna światowa całkowicie zmieniła krajobraz rywalizacji. Dlatego Rubinsteina często wymienia się wśród najwybitniejszych graczy, którzy zbliżyli się do tytułu, ale go nie zdobyli.

Jego praktyczny wpływ jest szczególnie widoczny w teorii debiutów oraz końcówkach wieżowo-pionowych. Końcówka to faza, w której pozostaje stosunkowo niewiele figur. W takich pozycjach aktywność królów i wież, wolne piony oraz dokładny moment wymian często znaczą więcej niż natychmiastowy atak. Partie Rubinsteina nadal studiuje się jako wzorce wykorzystywania małych przewag za pomocą precyzyjnych posunięć.