Anand-Carlsen, Chennai 2013 (altıncı parti)

16 Kasım 2013'te Viswanathan Anand beyaz taşlarla oynuyordu ve bir önceki yenilgisini telafi etmesi gerekiyordu. Şampiyonanın ilk dört partisi berabere bitmiş, Magnus Carlsen beşinci partide dengeyi bozmuştu. Altıncı parti, şampiyonun yeniden eşitliği yakalamasını sağlayabilir ya da on iki partilik bir maçta şimdiden büyük önem taşıyan farkı açabilirdi.

Bu karşılaşmayı farklı kılan, rakibi yanıtsız bırakan bir açılış hazırlığı ya da her şeyi bir anda çözen bir kombinasyon değildi. d3'lü Berlin Savunması bir manevra konumuna yol açtı. Taşlar tahtadan eksildikçe Beyaz'ın karşılaştığı sorun biçim değiştiriyordu: önce merkezde koordinasyon sağlamak, sonra hangi yapının korunmaya değer olduğuna karar vermek, en sonunda da materyal eksikliğinin sonucu belirlememesi için yeterli etkinliği bulmak gerekiyordu.

Daha az taş, farklı bir zorluk

Değişimler, verilmesi gereken kararları azaltmanın bir yolu gibi görünebilirdi. Ancak bir piyon eksikle kale finaline ulaşmak, savunma sorununun çözüldüğü anlamına gelmiyordu. Anand neyi durdurması gerektiğini daha açık biçimde görürken Carlsen, konumunu hemen riske atmadan baskı uygulayabileceği hedefler elde etti. Artık mesele bütün piyonları nasıl koruyacağı değil, etkinlik karşılığında hangilerinden vazgeçebileceğiydi.

Beyaz'ın yanıtı da başlı başına anlamlıydı. h piyonunu vermek Siyah'ın piyon çoğunluğunu değiştirdi, kalenin uzaktan saldırmasına ve şahın savunmaya katılmasına olanak sağladı. Bu aşama, partiyi kesintisiz bir teknik üstünlük gösterisi olarak anlatmayı engeller. Siyah'ın yapısı esnekliğini yitirdi, beyaz taşlar yararlı görevler buldu ve final gerçek bir direnç göstermeye elverişli olmaya devam etti.

Henüz kesinleşmemiş bir zafer

Sonuç, geriye dönüp bütün finali kayıp olarak görmeye davet ediyor. O dönemdeki analizler bu yorumu desteklemiyor: belirleyici hatayı 60.Ra4 olarak gösteriyor ve tam o anda bir beraberlik olanağı bulunduğunu ortaya koyuyor. Savunulabilir bir konuma sahip olmakla, parti sırasında onu savunmanın somut yolunu bulmak arasında fark vardı. Siyah şahın etkinliği ve piyon yarışı, daha önce önemsiz görünebilecek bir tempoyu sonunda belirleyici hale getirdi.

Sonuç, Carlsen'in ısrarına anlam kazandırır, ama verdiği her kararı kusursuz bir hamleye dönüştürmez. Kale yalnızca piyonlara saldırmakla yetinmeyip sonunda bir terfi tehdidini destekledi. Anand, Siyah'ın 67. hamlesinden sonra terk etti. 4-2'lik skor, dünya şampiyonasında önemli bir değişimdi, ama son karar değildi: maçın ikinci yarısı hâlâ oynanacaktı. Bu altıncı parti iki yönüyle hatırlanmayı hak ediyor: rekabet açısından büyük ağırlık taşıyan bir galibiyet ve hikâyesi hâlâ mümkün olan savunmaları da içeren bir final.