Altın Paralar Partisi

Altın Paralar Partisi, 1912'de Breslau'da Levitsky ile Frank Marshall arasında oynandı. Siyah taşlarla oynayan Marshall, partiyi 23...Qg3 ile bitirdi: vezirini iki piyonun ve rakip vezirin alabileceği bir kareye koyuyordu. Bu alışların hiçbiri Beyazı kurtarmıyordu.

Şaşırtıcı olan yalnızca bu kadar değerli bir taşın sunulması değil, her alışın saldırıya farklı biçimde yardım etmesidir. Piyonla almak mata izin verir; vezirleri değişmek ise Siyaha belirleyici bir materyal üstünlüğü sağlar. Levitsky bu devam yollarından hiçbirini oynamadan terk etti. Bu, tahtada oynanmış bir matla değil terk yoluyla kazanılmış bir partiydi; ayrıca bütün alışların mutlaka mata götürdüğü bir konum da değildi.

Bitişin sıra dışılığı daha 1912'de dikkat çekmişti. Gunsberg, Manchester Guardian için yazdığı yorumda hamlenin ne kadar tuhaf göründüğünü ve görüldükten sonra ne kadar anlaşılır hâle geldiğini vurguladı. Satranç fikrine duyulan bu hayranlık, partiye adını veren sahneyi kabul etmeye gerek olmadan belgelenmiştir.

Paraların hikâyesi

1914'te yayımlanan Marshall's Chess 'Swindles', bazı seyircilerin Marshall'a bir avuç altın para verdiğini anlatır. Kitap, partinin notlarını Hermann Helms'e ve Brooklyn Daily Eagle'a atfeder; ancak gazetenin 8 Ağustos 1912'de yayımlanan makalesinde paralarla ilgili paragraf yoktur. Dolayısıyla kitaptaki bu bölüm, Helms'in bağımsız bir gazete doğrulaması sayılmaz.

Edward Winter'ın aktardığı bölüme göre Marshall, 1942 tarihli My Fifty Years of Chess'te para yağmurunun gerçekten yaşandığını savunmuştur. Bu, olayın başkişisine atfedilen bir anıdır; bağımsız bir doğrulama değildir. Paraların elden verilmesi ile tahtanın üzerine yağması tam olarak aynı sahneyi anlatmaz; gazete haberinin sessizliği de hiç para verilmediğini kanıtlamaz. Belgeler farklı anlatımları belirlemeyi sağlar, ancak olayı kesin biçimde yeniden kurmaya yetmez.