At ve piyona karşı at oyun sonu

Bu oyun sonu çoğu zaman tek bir soru etrafında döner: savunan taraf piyonun yolundaki bir kareyi bloke edebilir mi? Atlar taşların üzerinden atlar, ancak tahtada yavaş yer değiştirir; bu nedenle iyi seçilmiş tek bir karenin kontrolü piyonu uzun süre durdurabilir.

İdeal savunmada şah piyonun önüne yerleşir, at ise abluka karesine oturur veya piyonun geçmek zorunda olduğu kareyi kontrol eder. Saldıran taraf atı uzaklaştırsa bile savunan taraf onu piyon karşılığında verebilir. At karşı atın piyonsuz oyun sonunda mat zorlanamadığı için bu feda normalde beraberliği güvence altına alır.

Saldıran taraf başlıca piyon çok ilerlemiş, şah onu destekliyor ve savunan şah geç kalmışsa kazanır. Saldıran at terfi karesini kontrol edebilir, şah çekişleri kesebilir veya savunan ata saldırabilir. Tahtanın en dıştaki iki dikeyinde bulunan kale piyonları önemli bir pratik istisna yaratır: kenara yakın yerde savunan atın daha az karesi vardır ve at sıkışabilir.

Terfi, piyon son yataya ulaşıp genellikle vezir olmak üzere başka bir taşa dönüştüğünde gerçekleşir. O anda bir tuzak bulunabilir: at, bir çatal kurarak aynı hamlede şah çekip yeni vezire saldırabilir. Bu nedenle terfi varsayılmamalı, hesaplanmalıdır. Görünüşte kazanılmış birçok konum son anda at fedası veya çatal nedeniyle beraberliğe döner.