دفاع فرانسوی، واریانت ویناور

ویناور با 1.e4 e6 2.d4 d5 3.Nc3 Bb4 پدید می‌آید. در نمادگذاری جبری، Bb4 فیل سیاه را از f8 به b4 می‌برد. فیل، اسب c3 را آچمز می‌کند : اگر اسب حرکت کند، قطر به سوی شاه سفید در e1 باز می‌شود.

آچمز فشار بر e4 را افزایش می‌دهد، زیرا اسب c3 یکی از مدافعان آن پیاده است. سفید اغلب 4.e5 را پیش می‌راند و سیاه با ...c5 پاسخ می‌دهد تا به d4 حمله کند. در بسیاری از شاخه‌ها، a3 فیل را وادار به تصمیم‌گیری می‌کند و سیاه Bxc3+ بازی می‌کند و فیل را با اسب تعویض می‌کند.

پس از bxc3، ممکن است سفید در ستون c پیاده‌های دوبله داشته باشد، یعنی دو پیاده هم‌رنگ در یک ستون. در عوض، سفید جفت فیل، یعنی هر دو فیل، را همراه با فضای مرکزی و امکان‌های حمله حفظ می‌کند. سیاه می‌کوشد به c3 و d4 حمله کند و خطوط جناح وزیر را باز کند. چون سیاه فیلی را واگذار کرده که روی خانه‌های تیره حرکت می‌کرد، باید مراقب آن خانه‌ها پیرامون شاه خود نیز باشد. ساختار آسیب‌دیده سفید و منابع فعالش در کنار هم یک موازنه می‌سازند.

آچمز، بده‌بستانی میان ساختار و جفت فیل ایجاد می‌کند

1

2

3

4

5

6

7

h8

g

f

e

d

c

b

a

آغاز

Nc3

Bb4

e5

c5

a3

Bxc3+

bxc3

3.Nc3 اسب را توسعه می‌دهد و یک مدافع به پیاده e4 می‌افزاید.

3.Nc3 پاسخی را ممکن می‌کند که ویناور را تعریف می‌کند

اسب به خانه‌ای فعال توسعه می‌یابد، اما در امتداد قطر b4→e1 با شاه هم‌راستا می‌شود.

1. 3.Nc3 اسب را توسعه می‌دهد و یک مدافع به پیاده e4 می‌افزاید.
2. 3.Nd2 اسب را از قطر ...Bb4 دور نگه می‌دارد و به تاراش می‌انجامد.
3. 3.e5 پیش از توسعه اسب مرکز را می‌بندد و وارد واریانت پیشروی می‌شود.

واریانت کلاسیک در پاسخ به 3.Nc3 حرکت ...Nf6 را بازی می‌کند و فیل را نگه می‌دارد. ویناور ...Bb4 را انتخاب می‌کند و از همان ابتدا در چارچوب دفاع فرانسوی پوزیسیونی نامتوازن را می‌پذیرد که هر طرف در آن مزیت‌های متفاوتی دارد.