پیاده‌های آویزان

پیاده‌های آویزان دو پیادهٔ خودی در ستون‌های عمودی مجاور، معمولاً ستون‌های c و d، هستند که در یک ردیف افقی قرار دارند و هیچ پیادهٔ خودی دیگری در ستون‌های بیرونی نمی‌تواند از آن‌ها پشتیبانی کند. آن‌ها یک جفت جداشده می‌سازند. با آنکه از نظر فاصله متصل‌اند، تا زمانی که هم‌سطح‌اند از یکدیگر دفاع نمی‌کنند، زیرا پیاده‌ها مورب رو به جلو می‌گیرند.

پیاده‌های آویزان در ستون‌های c و d

8

7

6

5

4

3

2

a1

b

c

d

e

f

g

h

پیاده‌های سفید در c4 و d4 در ستون‌های مجاور و یک ردیف قرار دارند.

جفتی هم‌ردیف و جداافتاده

پیاده‌های سفید در c4 و d4 ستون‌های مجاور و یک ردیف را اشغال کرده‌اند. هیچ پیادهٔ سفیدی در ستون‌های بیرونی نمی‌تواند از آن‌ها پشتیبانی کند و هیچ‌یک از خانهٔ فعلی دیگری دفاع نمی‌کند. پیاده‌های سیاه در c6 و d6 در برابرشان ایستاده‌اند.

1. پیاده‌های سفید در c4 و d4 در ستون‌های مجاور و یک ردیف قرار دارند.

قدرت آن‌ها پویا است: فضا می‌گیرند، خانه‌های مرکزی را کنترل می‌کنند و ممکن است برای بازکردن خطوط، راندن یک مهره یا ساختن پیادهٔ آزادِ بدون مخالفت پیاده‌های دشمن پیش بروند. ضعفشان ایستا است: اگر ثابت شوند، حریف می‌تواند آن‌ها را محاصره کند و به آن‌ها حمله کند. وقتی یکی پیش می‌رود، دیگری ممکن است عقب‌مانده یا منفرد شود.

طرف دارای پیاده‌های آویزان معمولاً بازی فعال می‌خواهد و پیشروی یکی از آن‌ها را با دقت آماده می‌کند. حریف می‌کوشد آن پیشروی را مهار کند، مهره‌ها را تعویض کند و هر دو پیاده را زیر فشار بگذارد. بنابراین همان ساختار پیاده‌ای می‌تواند در وسط‌بازی، مرحلهٔ میانی با مهره‌های فراوان، به سود مهاجم و در آخر‌بازی، وقتی مهره‌های کمی باقی مانده‌اند، به سود مدافع باشد.