پولگار در برابر سوکولوف، ویک آن زی 2005

وقتی نتیجه را می‌دانیم، یک پیروزی هجومی می‌تواند بسیار ساده‌تر به نظر برسد. در این بازی، ماتی که سفید در پایان می‌توانست تدارک ببیند، ما را وسوسه می‌کند همهٔ مراحل پیشین را حرکتی اجتناب‌ناپذیر به سوی آن بدانیم. چنین نبود. سوکولوف به فعالیت دست یافت، پولگار را به بازآرایی واداشت و حتی هنگامی که شاهش زیر فشار جدی بود، امکانات تاکتیکی خود را حفظ کرد.

این بازی در 29 ژانویهٔ 2005، در دور ماقبل آخر گروه اصلی ویک آن زی، که آن زمان کوروس نام داشت، انجام شد. این پیروزی بخشی از بازگشت یودیت پولگار به مسابقات بود. او با 7 امتیاز از 13، همراه با الکساندر گریشچوک، مایکل آدامز و ولادیمیر کرامنیک در جایگاه چهارم مشترک قرار گرفت. پیتر لکو با 8.5 امتیاز قهرمان شد: برد برابر سوکولوف نتیجه‌ای ارزشمند در آن عملکرد بود، نه بازی‌ای که به‌تنهایی مقام اول را تعیین کند.

تنش از مرکزی بسته برخاست که باقی صفحه را از حرکت بازنداشت. سیاه در جناح وزیر به دنبال راه‌های نفوذ بود و سفید پیش از آغاز حمله به شاه قلعه‌رفته ناچار بود در همان جناح پاسخ دهد. این نکته ماهیت پیروزی را تغییر می‌دهد: ماجرا صرفاً مسابقه‌ای میان دو طرح مستقل نبود. هر پیشروی امکانات حریف را تغییر می‌داد و بررسی دوبارهٔ این موضوع را لازم می‌کرد که کدام مهره‌ها می‌توانند وظایف دفاعی خود را رها کنند.

گویاترین لحظه 34.Kf1 است. پولگار در میانهٔ حمله، شاه خود را حرکت داد تا از قدرت یک ضدضربه بکاهد. این حرکت نه برتری مادی آورد و نه مهره‌ای به حمله افزود؛ مانع شد تهدید علیه وزیر با کیش همراه شود. پایان بازی نیز همین آمیزهٔ ابتکار عمل و احتیاط را حفظ کرد: سفید پیش از بازآرایی رخ برای ضربهٔ نهایی، باید از شاه خودش دفاع می‌کرد.

آنچه نتیجه ثابت نمی‌کند

پولگار در A Game of Queens تصمیم‌های خود در حرکت‌های 17 و 28 را زیر سؤال می‌برد. این خودانتقادی مانع از آن می‌شود که پیروزی را نمایشی از بازی بی‌نقص بدانیم. حملهٔ پایانی همچنان ارزشمند است، اما نمی‌تواند به‌طور پسینی همهٔ تصمیم‌های قبلی را درست جلوه دهد یا حریف را به مشارکت‌کننده‌ای منفعل تقلیل دهد.

به روایت پولگار، ایده‌ای از یک شاخهٔ بازی‌نشده که با میخائیل مارین در میان گذاشت، بعدها الهام‌بخش پیروزی او برابر خولیو گراندا در آندورا 2012 شد. این ارتباط به تاریخچهٔ تحلیل تعلق دارد، نه به ثبت بازی برابر سوکولوف. در اینجا دو موضوع متفاوت در کنار هم قرار می‌گیرند: یک بازی دشوار چگونه برده شد و پس از پایان بازی چه چیزی می‌شد از آن آموخت.