شانه‌زدن

شانه‌زدن مانور شاهی است که پیشروی و محدودسازی را ترکیب می‌کند. شاه مسیری را برمی‌گزیند که از آن خانه‌های مورد نیاز شاه حریف را کنترل کند و او را به دور زدن وادارد یا باعث شود دیر به هدف برسد. استعاره بدنی قواعد را تغییر نمی‌دهد: شاه‌ها هرگز نمی‌توانند در خانه‌های مجاور بایستند.

این فن اغلب در مسابقه پیاده‌ها دیده می‌شود. شاه به‌جای پیمودن آشکارترین مسیر به سوی یک پیاده، ممکن است مسیری هم‌اندازه را انتخاب کند که هم‌زمان راه حریف را نیز ببندد. همان حرکت‌ها دو کار انجام می‌دهند: نزدیک شدن به هدف و دور نگه داشتن شاه مقابل.

پیشروی همراه با بستن مسیر

8

7

6

5

4

3

2

a1

b

c

d

e

f

g

h

آغاز

Kc5

Ke6

Kb6

شاه سفید از c4 می‌تواند در دو حرکت، از مسیر b5 یا c5، به b6 برسد.

دو مسیر به b6

شاه سفید از c4 می‌تواند در دو حرکت، از مسیر b5 یا c5، به b6 برسد. پیاده a6 هدفی طبیعی برای این نزدیک شدن فراهم می‌کند.

1. شاه سفید از c4 می‌تواند در دو حرکت، از مسیر b5 یا c5، به b6 برسد.

دور زدن برای عبور از کنار شاه حریف است. شانه‌زدن بر کنترل مسیر او تمرکز دارد. همچنین با قطع کردن شاه تفاوت دارد که معمولاً رخ را به‌عنوان مانعی دوربرد به کار می‌گیرد. هر سه فن، شاه فعال را به ابزاری برای به‌دست آوردن فضا و زمان تبدیل می‌کنند.