Vergelijkingsmethode

De vergelijkingsmethode wordt gebruikt als meerdere kandidaatzetten, opties die serieuze analyse verdienen, haalbaar blijven. In plaats van voor elke voortzetting een exact, op zichzelf staand oordeel te eisen, vraagt de speler welke resulterende stelling de voorkeur verdient boven de andere.

Voor een eerlijke vergelijking moet elke kandidaat een sterk antwoord krijgen en worden berekend tot een redelijk stabiel punt, waar geen onmiddellijke schaakzet, slagzet of dreiging op het punt staat alles te veranderen. Vervolgens vergelijkt de speler begrijpelijke factoren: materiaal, dus stukken en pionnen, koningsveiligheid, activiteit, dus hoe vrij en nuttig de stukken kunnen handelen, pionzwaktes, dus pionnen die moeilijk te verdedigen zijn, ruimte, het gebied van het bord dat elke partij veilig beheerst, risico en praktische moeilijkheid.

De conclusie kan relatief zijn. Het is niet nodig elke stelling een exact getal toe te kennen. Het kan voldoende zijn vast te stellen dat de ene optie het evenwicht bewaart, een andere tot een onaangename verdediging leidt en een derde een duidelijk voordeel oplevert. Die rangschikking ondersteunt een beslissing, ook als geen enkele stelling volkomen eenvoudig is.

De methode volgt vaak op de kandidaatzettenmethode. De eliminatiemethode verwijdert eerst opties die concreet falen. Daarna maakt de vergelijking onderscheid tussen de resterende keuzes.