Korte-zijdeverdediging

De lijn van de pion, dus zijn verticale kolom, verdeelt het bord in twee gebieden. De korte zijde heeft minder lijnen tussen de pion en de rand; de lange zijde heeft er meer. Bij deze verdediging gaat de verdedigende koning naar de korte zijde, terwijl de verdedigende toren vanaf de lange zijde schaak geeft.

Deze taakverdeling is essentieel. De koning gaat naar de korte zijde zodat hij zijn toren niet hindert. De toren heeft de lange zijde nodig omdat die voldoende ruimte biedt voor zijdelingse schaakzetten tegen de aanvallende koning. Een gebruikelijke richtlijn is drie lege lijnen tussen de verdedigende toren en de pion te behouden, hoewel sommige stellingen met een zeer ver opgerukte pion met minder werken.

De aanvaller probeert die afstand te verkleinen, de toren tussen te plaatsen of beschutting voor de koning te vinden. Een pion die als paraplu dient, kan schaakzetten lang genoeg blokkeren om vooruitgang mogelijk te maken. De verdediger behoudt juist de zijdelingse ruimte en voorkomt dat zijn toren tot passieve verdediging achter de pion wordt gedwongen.

De methode is niet in iedere stelling beschikbaar. De lijn en rij van de pion, dus zijn verticale kolom en horizontale rij, beide koningen, wie aan zet is en de beheersing van de laatste rij achter de pion zijn allemaal van belang. De regel geeft de gewenste plaatsing aan, maar concrete schaakzetten, blokkades en torenruilen moeten nog worden gecontroleerd.