Metoda ruchów kandydujących

Metoda ruchów kandydujących zapobiega natychmiastowemu przywiązaniu się do pierwszej atrakcyjnej idei. Ruch kandydujący to możliwość zasługująca na poważną uwagę, ponieważ odpowiada potrzebom pozycji. Metoda polega na zbudowaniu krótkiej listy, policzeniu najsilniejszych odpowiedzi przeciwnika i podjęciu decyzji dopiero po porównaniu wyników.

Praktyczna sekwencja

1. Najpierw ustal, co zmienił ostatni ruch i czy przeciwnik ma bezpośrednią groźbę, czyli coś konkretnego, co zamierza osiągnąć w następnym ruchu.
2. Wygeneruj możliwości. Sprawdź szachy, bicia i bezpośrednie groźby, często nazywane ruchami forsującymi, ponieważ ograniczają odpowiedzi, ale uwzględnij też konieczne obrony i spokojne ruchy poprawiające ustawienie figury lub realizujące plan.
3. Dla każdego kandydata szukaj najlepszej odpowiedzi przeciwnika, a nie odpowiedzi, którą chciałbyś zobaczyć. Śledź gałąź, czyli kontynuację wyrastającą z tej możliwości, aż powstała pozycja będzie dostatecznie jasna do oceny.
4. Porównaj wyniki za pomocą metody porównawczej albo odrzuć możliwości, których błędność wykazuje konkretna odpowiedź, stosując metodę eliminacji. Przed wykonaniem ruchu jeszcze raz sprawdź bezpośrednie zasoby przeciwnika oparte na szachach, biciach lub bezpośrednich groźbach.

Nie istnieje uniwersalna liczba kandydatów. Pozycja wymuszona może oferować tylko jeden poważny ruch, a złożona kilka. Znaczenie ma również dostępny czas. Lista nie jest też ostateczna: późniejsza kontynuacja może ujawnić nową ideę i uzasadnić powrót do pozycji początkowej.

Metoda porządkuje uwagę, ale nie zastępuje wiedzy szachowej ani nie gwarantuje najlepszego ruchu. Jej jakość zależy od znalezienia istotnych możliwości, dokładnej kalkulacji oraz dokonania oceny, czyli osądu, która strona stoi lepiej i dlaczego, w powstałych pozycjach.