Obrona francuska, wariant Tarrascha

Wariant Tarrascha rozpoczyna się od 1.e4 e6 2.d4 d5 3.Nd2. W notacji algebraicznej Nd2 oznacza, że skoczek z b1 przechodzi na d2. Stamtąd chroni e4. Ponieważ skoczek nie idzie na c3, czarne nie uzyskują charakterystycznej pozycji Winawera po 3.Nc3 Bb4. W niektórych liniach nadal mogą zagrać ...Bb4, ale białe zwykle odpowiadają c3 i powstaje inna struktura.

Ruch ten pozostawia również wolnego piona z c2, który może przejść na c3 i wzmocnić d4. Minusem jest to, że skoczek na d2 tymczasowo blokuje gońca z c1 i zajmuje mniej aktywne pole niż c3. Białe zwykle rozwiązują ten problem, rozwijając skoczka z g1 na f3 lub e2, a później przenosząc skoczka z d2, gdy sytuacja w centrum stanie się jaśniejsza.

Czarne mają dwie główne odpowiedzi. Po 3...Nf6 atakują e4 i często uzyskują zamknięte centrum po e5. Po 3...c5 natychmiast podważają d4 i mogą doprowadzić do bardziej otwartych pozycji po wymianach na d5. W obu przypadkach czarne dążą do aktywnego nacisku na centrum białych w ramach obrony francuskiej.

Nd2 omija Winawera, ale reorganizuje rozwój białych

1

2

3

4

5

6

7

h8

g

f

e

d

c

b

a

PoczątekNd2Nf6e5Nfd7

3.Nd2 wybiera wariant Tarrascha: broni e4 i nie ustawia skoczka na c3, gdzie mógłby zostać związany przez ...Bb4.

Wybór pola dla skoczka określa rodzinę wariantów

Białe mogą chronić e4 na kilka sposobów, ale każdy z nich daje czarnym inne możliwości.

1. 3.Nd2 wybiera wariant Tarrascha: broni e4 i nie ustawia skoczka na c3, gdzie mógłby zostać związany przez ...Bb4.
2. 3.Nc3 otwiera możliwość wariantu Winawera z ...Bb4 albo wariantu klasycznego z ...Nf6.
3. 3.e5 natychmiast zamyka centrum i prowadzi do wariantu wysuniętego.

Wariant Winawera wymaga 3.Nc3 Bb4. Wybierając 3.Nd2, białe omijają tę strukturę, ale godzą się na to, że figury ze skrzydła hetmańskiego mogą potrzebować nieco więcej czasu, aby opuścić pola początkowe.