Obrona francuska, wariant Winawera

Wariant Winawera powstaje po 1.e4 e6 2.d4 d5 3.Nc3 Bb4. W notacji algebraicznej Bb4 przenosi czarnego gońca z f8 na b4. Goniec wiąże skoczka na c3: jeśli skoczek się ruszy, otworzy się przekątna prowadząca do białego króla na e1.

Związanie zwiększa nacisk na e4, ponieważ skoczek na c3 jest jednym z obrońców tego piona. Białe często grają 4.e5, a czarne odpowiadają ...c5, aby zaatakować d4. W wielu liniach a3 zmusza gońca do decyzji, po czym czarne grają Bxc3+, wymieniając gońca na skoczka.

Po bxc3 białe mogą mieć zdwojone piony na kolumnie c, czyli dwa piony tego samego koloru na jednej kolumnie. W zamian zachowują parę gońców, czyli oba gońce, a także przestrzeń w centrum i szanse ataku. Czarne próbują atakować c3 i d4 oraz otwierać linie na skrzydle hetmańskim. Ponieważ oddały czarnopolowego gońca, muszą też uważać na czarne pola wokół swojego króla. Uszkodzona struktura białych i ich aktywne możliwości stanowią dwa elementy jednego bilansu.

Związanie prowadzi do kompromisu między strukturą a parą gońców

1

2

3

4

5

6

7

h8

g

f

e

d

c

b

a

PoczątekNc3Bb4e5c5a3Bxc3+bxc3

3.Nc3 rozwija skoczka i dodaje obrońcę piona na e4.

3.Nc3 umożliwia odpowiedź definiującą wariant Winawera

Skoczek rozwija się aktywnie, ale ustawia się w jednej linii z królem na przekątnej b4→e1.

1. 3.Nc3 rozwija skoczka i dodaje obrońcę piona na e4.
2. 3.Nd2 pozostawia skoczka poza przekątną gońca po ...Bb4 i prowadzi do wariantu Tarrascha.
3. 3.e5 zamyka centrum przed rozwinięciem skoczka i prowadzi do wariantu wysuniętego.

Wariant klasyczny odpowiada na 3.Nc3 ruchem ...Nf6 i zachowuje gońca. Winawer wybiera ...Bb4 i wcześnie akceptuje niezrównoważoną pozycję, w której każda strona ma inne atuty, w obronie francuskiej.