Obrona sycylijska, wariant smoczy, atak jugosłowiański

Atak jugosłowiański powstaje, gdy czarne rozwijają gońca na g7 przez fianchetto, czyli przesuwają pion g, aby goniec mógł działać po długiej przekątnej. Białe budują ustawienie ruchami Be3, f3 i Qd2. Pion na f3 wspiera e4 i nie pozwala czarnemu skoczkowi wygodnie wskoczyć na g4, aby niepokoić gońca na e3.

Białe zwykle wykonują długą roszadę, ustawiając króla na c1 po stronie, na której początkowo stał hetman, i przesuwają piony h oraz g w stronę czarnego króla, który zazwyczaj roszuje krótko na g8, po stronie początkowego ustawienia króla. Gdy królowie znajdują się na przeciwnych skrzydłach, obie strony mogą pchać piony ku wrogiemu królowi bez natychmiastowego odsłaniania własnego. Powstaje wyścig ataków, a nie wymuszone zwycięstwo białych.

Do czego dąży każda ze stron

• Białe próbują otworzyć linie na skrzydle królewskim, wymienić czarnego gońca z g7 oraz włączyć do ataku hetmana, wieże i gońce.
• Czarne naciskają pola centralne i skrzydło hetmańskie, zwłaszcza wzdłuż linii c, pionowej linii od c1 do c8, oraz próbują otworzyć linie przeciwko białemu królowi.
• Jeden powolny ruch może mieć znaczenie, ponieważ wiele pozycji zależy od konkretnych gróźb i od tego, kto pierwszy otworzy osłonę wrogiego króla.

Nie jest to nazwa każdego agresywnego wariantu przeciwko smokowi. Ustawienie Be3, f3 i Qd2 określa ten system, podczas gdy inne schematy białych służą odmiennym celom. Aby porównać atak sycylijski oparty na Bg5 i długiej roszadzie, warto poznać wariant Richtera-Rauzera.