Steinitz

Wilhelm Steinitz (1836-1900) był pierwszym oficjalnym mistrzem świata w szachach. Wygrał mecz z Johannesem Zukertortem w 1886 roku, powszechnie uznawany za początek formalnej linii mistrzostw, i zachował tytuł do porażki z Emanuelem Laskerem w 1894 roku.

Na wcześniejszym etapie kariery Steinitz grał bardzo agresywnie, lecz później rozwinął inną teorię. Twierdził, że ataku nie należy rozpoczynać tylko dlatego, że wygląda atrakcyjnie. Najpierw trzeba zgromadzić przewagi, które uczynią go realnym. Pomogło to ukształtować grę pozycyjną, czyli ocenę cech istotnych przez wiele ruchów, takich jak bezpieczeństwo króla, aktywność figur, struktura pionowa i słabe pola. Struktura pionowa to sposób rozmieszczenia pionów jednej strony. Słabe pole to pole trudne do kontrolowania przez tę stronę, często dlatego, że żaden z jej pionów nie może go bronić.

Nie chodziło o grę pasywną. Chodziło o to, by budować niewielkie przewagi i atakować, gdy pozycja to uzasadnia, albo cierpliwie się bronić, gdy przeciwnik ma inicjatywę, czyli zdolność tworzenia gróźb wymuszających odpowiedzi. Pogląd ten stał się podstawą szkoły klasycznej i przygotował grunt dla późniejszych mistrzów, takich jak Capablanca, którzy udoskonalili wiele idei dotyczących koordynacji figur i wykorzystywania przewagi.

Steinitz łączy dwie epoki: efektowne szachy atakujące kojarzone z mistrzami takimi jak Morphy oraz nowoczesną analizę strategiczną. Jego historyczne znaczenie wynika więc zarówno z wyników, jak i z próby wyjaśnienia, dlaczego dana pozycja sprzyja jednej ze stron.