Ofiara uwolnienia pola

Ofiara uwolnienia pola celowo oddaje figurę, aby opróżnić zajmowane przez nią pole. Zysk nie leży w oferowanej figurze, lecz w umożliwieniu innej własnej figurze użycia tego pola. Po ofierze hetman, wieża, goniec, skoczek, król lub pion może zająć zwolnione miejsce i wykonać groźbę, która wcześniej była niemożliwa.

Ofiara musi zachować tempo, czyli możliwość rozegrania kontynuacji, zanim przeciwnik się obroni. Dlatego figura często odchodzi z szachem, biciem lub inną groźbą. Czasem przeciwnik musi ją zbić, a czasem wystarczy, że nie da się jej uratować, ponieważ główna groźba jest pilniejsza.

To szczególna forma oczyszczenia pola. W zwykłym oczyszczeniu figura może odejść bez straty. Tutaj oddanie figury jest istotą metody. Jeśli jej odejście otwiera też linię, rząd lub przekątną, ruch łączy się z oczyszczeniem linii. Zysk musi być konkretny: końcowy atak na króla bez legalnej obrony, promocja pionka, większa zdobycz materiału albo trwała przewaga uzasadniająca ofiarę.