Tak

Tijdens het berekenen stelt een speler zich voor wat er na elke mogelijke zet kan volgen. Als een stelling meerdere keuzes biedt, splitst de analyse zich. Elke keuze vormt samen met de daarvan afhankelijke antwoorden en voortzettingen een tak. De stelling waarin de keuzes uit elkaar gaan, is het vertakkingspunt.

Een variant is één ononderbroken reeks zetten. Een tak kan meerdere varianten bevatten, omdat beide spelers later opnieuw alternatieven kunnen hebben. De volledige structuur wordt vaak voorgesteld als een rekenboom, een mentale kaart waarin zetten opeenvolgende stellingen met elkaar verbinden.

Praktisch gebruik

Om takken te onderzoeken zonder stellingen door elkaar te halen, keer je in gedachten terug naar de laatste gemeenschappelijke stelling voordat je een ander alternatief vanuit diezelfde stelling bekijkt. Aan het einde van een tak vat je het resultaat eenvoudig samen, bijvoorbeeld materiaalverlies, dus verlies van stukken of pionnen, een onveilige koning, een gelijke stelling of een duurzaam voordeel. Daarna vergelijk je dat resultaat met de andere opties.

Een tak hoeft niet bij de eerste overwogen zet te beginnen. Hij ontstaat ook binnen een voortzetting wanneer de tegenstander twee serieuze antwoorden heeft. De kandidaatzettenmethode, die een korte lijst aannemelijke opties oplevert, helpt bepalen welke takken tijd verdienen. Niet elke tak hoeft even diep te worden berekend.