دفاع فرانسوی، حمله آلخین-شاتار

حمله آلخین-شاتار پس از 1.e4 e6 2.d4 d5 3.Nc3 Nf6 4.Bg5 Be7 5.e5 Nfd7 6.h4 پدید می‌آید. Nfd7 یعنی اسبی که از f6 می‌آید به d7 عقب می‌نشیند. حرکت 6.h4 یورش جداگانه یک پیاده نیست؛ پیشنهاد ماتریالی را آماده می‌کند که هدفش باز کردن خطوط در جناح شاه ، نیمه‌ای از صفحه که شاه در آن آغاز می‌کند، است.

این توالی با نمادگذاری جبری نوشته شده است: خانه‌هایی مانند e4 حرف ستون و عدد ردیف را ترکیب می‌کنند؛ N یعنی اسب، B فیل، R رخ و Q وزیر؛ حرکت‌های پیاده معمولاً مقصد را نشان می‌دهند، x نشانه گرفتن و + نشانه کیش است. حرکت‌ها جفت‌جفت خوانده می‌شوند، ابتدا سفید و سپس سیاه؛ نقطه‌های پیش از حرکتی که به‌تنهایی آمده نشان می‌دهند نوبت سیاه است.

دفاع فرانسوی، حمله آلخین-شاتار: خط مرجع

1

2

3

4

5

6

7

h8

g

f

e

d

c

b

a

آغاز

e4

e6

d4

d5

Nc3

Nf6

Bg5

Be7

e5

Nfd7

h4

خط از وضعیت آغازین شروع می‌شود

صفحه همه حرکت‌های نوتیشن حفظ‌شده در مقاله را بازپخش می‌کند و ادامه‌ای نمی‌افزاید.

پذیرش سنتی 6...Bxg5 7.hxg5 Qxg5 است. سیاه فیل g5 را حذف کرده و پیاده‌ای را که به g5 رسیده بود برده است، اما وزیر سیاه زود بیرون آمده است. سفید ستون h ، خط عمودی h1 تا h8، را پاک کرده تا رخ بتواند بر h7 فشار بیاورد و می‌تواند مهره‌های باقی‌مانده را همراه با تهدید توسعه دهد. جبران، یعنی مزیت‌های دریافتی در برابر پیاده، تنها زمانی کافی است که آن مهره‌ها سریع وارد بازی شوند.

سفید کمبود ماتریال را می‌پذیرد تا برای توسعه مهره‌ها حرکت به دست آورد، بر h7 فشار بیاورد و شاه سیاه را در مرکز نگه دارد.

سیاه می‌کوشد مهره‌های مهاجم را تعویض کند، خانه امنی برای وزیر بیابد و ثابت کند می‌تواند پیاده اضافی را بدون اجازه دادن حمله‌ای تعیین‌کننده حفظ کند.

سیاه همچنین می‌تواند با پرهیز از گرفتن در g5 قربانی را رد کند. در این صورت سفید پیاده h را نگه می‌دارد، اما آن را از قبل پیش رانده و باید این حرکت را با بازی فعال توجیه کند. وضعیت ممکن است شبیه شاخه‌های دیگر فرانسوی با تهدیدهای فوری برای هر دو طرف، مانند واریانت برن، شود، اما آرایش پیاده‌ها و پاسخ‌های مشخص متفاوت‌اند.